Θαλάσσια ψείρα (Ceratothoa oestroides), (Rissa, 1826), των Μεσογειακών ψαριών

 
Το τεκμήριο παρέχεται από τον φορέα :

Αποθετήριο :
Journal of the Hellenic Veterinary Medical Society  | ΕΚΤ eJournals
δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου
στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε όλα τα ψηφιακά αρχεία του τεκμηρίου*
κοινοποιήστε το τεκμήριο



Θαλάσσια ψείρα (Ceratothoa oestroides), (Rissa, 1826), των Μεσογειακών ψαριών (EL)
Sea lice (Ceratothoa oestroides), (Rissa, 1826), infestation in Mediterranean aquaculture: new information (EN)

ATHANASSOPOULOU (ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ Φ.), F.
VAGIANOU (ΒΑΓΙΑΝΟΥ ΣΤ), St.
BITCHAVA (Κ. ΜΠΙΤΧΑΒΑ), K.

Τα Αρθρόποδα παράσιτα των ψαριών είναι: ΤαΚωπήποδα (Copepoda), χα Βραχυουρα (Brachiura) και χα Ισόποδα ( Isopoda). Περίπου 450 είδη Ισοπόδων είναι παράσιχα των θαλασσινών και γλυκών νερών. Τα ισόποδα ανήκουν στην υποκλάση των Μαλακοστράκων. Στις οικογένειες Cymothoidae και Anilocridae, που ο αριθμός των ειδών τους φτάνει τα 200, συμπεριλαμβάνονται και τα είδη παρασίτων, τα οποία παραμένουν στο σώμα των ψαριών καθ'όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Το κυριότερο είδος που ενδιαφέρει τις Ελληνικές θαλάσσιες ιχθυοκαλλιέργειες είναι το είδος Ceratothoa oestroides. Υπάρχουν και άλλα Ισόποδα παράσιτα (Flabellifera-Cymothoidae, Anilocridae) που έχουν αναφερθεί ότι προσβάλλουν τα εκτρεφόμενα λαβράκια και τις τσιπούρες, όπως Anilocraphysodes, Nerocilaorbignyi, Emethaaudouini, Ceratothoaparallela. To όνομα Anilocra χρησιμοποιείται εκτενώς από τους ιχθυοκαλλιεργητές για οποιοδήποτε Ισόποδο που προσβάλλει τα εκτρεφόμενα ψάρια. Ένα ώριμο θηλυκό Ισόποδο παράσιτο απελευθερώνει 400-550 προνυμφες κάθε φορά. Τα γένη Ceratothoa είναι μονίμως γόνιμα, όντας σε αναπαραγωγική κατάσταση ολόκληρο το χρόνο. Η γονιμότητα και η αναπαραγωγή αυξάνουν σε υψηλότερες θερμοκρασίες και ο Ιούλιος είναι ο καλύτερος μήνας για την αναπαραγωγή των Ισοπόδων παρασίτων στη Μεσόγειο. Τα μέλη αυτών των οικογενειών (Cymothoidae, Anilocridae) είναι πρωτανδρικά ερμαφρόδιτα. Για παράδειγμα, ένα άτομο αναπτύσσεται και λειτουργεί ως αρσενικό αρχικά και στη συνέχεια μπορεί να μετατραπεί σε θηλυκό. Ο διαχωρισμός του φύλου καθορίζεται μετά το δεύτερο στάδιο της προνυμφης (pulii Π), όταν οι λάρβες έχουν εγκαταλείψει πια το γεννητικό σάκο. Σχετικά με την πιο ευαίσθητη ηλικία των ψαριών ξενιστών, όταν τα παράσιτα προσκολλώνται στη στοματική κοιλότητα, συμφωνά με εμπειρικές παρατηρήσεις και αποτελέσματα ερευνών, υπάρχει μια σημαντική συσχέτιση μεταξύ του βαθμού παρασιτικής μόλυνσης και του μήκους του ξενιστή. Τα μικρά ψάρια (<5g) είναι ο προφανής στόχος για την προσκόλληση των Ισοπόδων παρασίτων. Οι λάρβες του δευτέρου σταδίου (pulii Π) του είδους Ceratothoa oestroides παραμένουν ελεύθερες κολυμπώντας και είναι ικανές να επιμολύνουν έναν ξενιστή για περίπου επτά ημέρες στους 22°C. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ακόμα και στην περίπτωση στην οποία ο ξενιστής πεθαίνει, οι προνυμφες των Ισοπόδων παρασίτων αφήνουν αμέσως το νεκρό ψάρι και είναι ακόμα ικανές για άμεση αναζήτηση άλλου ξενιστή. Η παρασίτωση από Ισόποδα είναι από τις πιο κοινές των Καρκινοειδών σε ελεύθερης διαβίωσης τροπικά θαλασσινά ψάρια. Εμφανίζεται λιγότερο σε κρύα θαλασσινά νερά και σπάνια στα πελαγικά ψάρια και στα ψάρια του γλυκού νερού. Το ποσοστό προσβολής των Ισοπόδων παρασίτων, όπως και όλων των άλλων παρασίτων, σχετίζεται περισσότερο με την οικολογία των ξενιστών τους. Τα θαλασσινά ψάρια των ακτών προσβάλλονται πιο συχνά, σε αντίθεση με τα βενθικά και πελαγικά ψάρια, τα οποία προσβάλλονται σπανιότερα. Η εντατική ιχθυοκαλλιέργεια στις ακτές της Μεσογείου είναι ένα σχεδόν ιδανικό περιβάλλον που ευνοεί την παρουσία των Ισοπόδων παρασίχων. Έτσι, η προσβολή της εκτρεφόμενης τσιπούρας (Spams aurata), αλλά κυρίως του λαβρακιου (Dicentrarchus labrax) από ισόποδα παράσιτα, αποτελεί ένα συχνό πρόβλημα στη Μεσόγειο. Η Ceratothoa oestroides είναι το πιο κοινό από όλα τα Ισόποδα παράσιτα και προκαλεί σοβαρές καταστροφές στα εκτρεφόμενα ψάρια. Στα ελεύθερης διαβίωσης ψάρια, οι κοινοί ξενιστές των ισοπόδων παρασίτων είναι οι κέφαλοι (Mugil sp, Lisa sp), οι γόπες (Boops boops), οι σάλπες (Boops salpa),οι μαρμώρες (Lithognathus mormyrus) και οι σαργοί (Diplodus sargus). Αυτά τα είδη ψαριών βρίσκονται σε αφθονία γύρω από τους κλωβούς της τσιπούρας (Spams aurata) και του λαβρακιου (Dicentrarchus labrax), τρέφονται από την περισσευούμενη τροφή τους και αποτελούν παθητικούς φορείς για τη μεταβίβαση των παρασίτων στα εκτρεφόμενα. Μεγάλης έντασης μολύνσεις από τις προνυμφες των παρασίτων μπορούν να θανατώσουν τα μικρότερα ψάρια, όταν αυτές μολύνουν για πρώτη φορά, καθώς αναζητούν μόνιμη εγκατάσταση. Οι τραυματισμένοι ιστοί συχνά προσβάλλονται από δευτερογενείς μολύνσεις, όπως μολύνσεις με Aeromonas sp, Flexibacter sp, Vibrio sp και το γεγονός αυτό μπορεί να οδηγήσει σε έντονη θνησιμότητα. Στα νεαρά ιχθυδια, η συνολική θνησιμότητα λόγω παρασίτωσης από προνυμφες του δευτέρου σταδίου (pulii Π) μπορεί να ξεπεράσει και το 15% ακόμα και χωρίς δευτερογενή βακτηριακή επιπλοκή. Η προσβολή από Ισόποδα παράσιτα επιβεβαιώνεται με απλή εξέταση ή μετά από ιστολογική παρατήρηση των παρασίτων στο δέρμα, το στόμα ή στη βραγχιακή κοιλότητα του ψαριού. Η πρόληψη συνίσταται κυρίως στη λήψη διαχειριστικών μέτρων στους κλωβούς. Πρέπει να αποφεύγονται υπερβολικά μεγάλες ιχθυοπυκνότητες στα νεαρά ψάρια. Συχνά, σε περιπτώσεις μεγάλων παρασιτώσεων και θνησιμοτήτων, μόνο η μείωση της πυκνότητας των ψαριών είναι αρκετή, ώστε να θεραπευτούν τα ψάρια. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στις μονάδες εκτροφής λαβρακιών που εκτελούνται εμβολιασμοί ενέσιμα, η απομάκρυνση των ενηλίκων παρασίτων από τα αναισθησιοποιημένα ψάρια με τη βοήθεια λαβίδων οδηγεί σε απότομη μείωση του αριθμού των ψαριών που φέρουν ενήλικα παράσιτα.Η αντιμετώπιση των παρασιτώσεων από τις προνυμφες των Ισοπόδων παρασίτων έχει δοκιμαστεί με αξιοσημείωτη επιτυχία με χρήση φορμόλης μέσα στις δεξαμενές για μια ώρα, σε συγκεντρώσεις περίπου 150 ppm και με συνεχή οξυγόνωση. Πειράματα στο εργαστήριο και δοκιμές πεδίου με δελταμεθρίνη απέδειξαν ότι η ελάχιστη δραστική δόση τόσο στο πεδίο όσο και in vitro, που σκοτώνει τα ενήλικα άτομα της Ceratothoa oestroides σε 30 λεπτά, είναι 0,05mg/lit. (EL)
Arthropoda parasites of fish are: Copepoda, Branchiura and Isopoda. The Branchiura are exclusively parasitic, while most of the Copepoda and Isopoda are free-living. About 450 species of isopods are parasites of marine and freshwater fish. Isopods are Malacostraca. In the isopod families Cymothoidae and Anilocridae, which number about 200 species, are parasitic species that remain on the fish body throughout their life. The main genus/species of interest to the Greek marine fish farmers is Ceratothoa oestroides. Other isopod species (Flabellifera-Cymothoidae, Anilocridae) have been reported to infest net-pen reared sea bass and/or sea bream, such as: Anilocra physodes, Nerocila orbignyi, Emetha audouini, Ceratothoa parallela. The name "Anilocra" is widely used by farmers for any type of isopods infesting their fish. A mature gravid female isopod releases about 400-550 larvae at a time. Ceratothoa sp are constantly fertile, remaining in reproductive condition throughout the year. Fecundity and hatching rate increase in warmer temperatures, July being the period of optimum isopod proliferation in the Mediterranean.Members of these families (Cymothoidae, Anilocridae) are protandrus hermaphrodites, i.e. an individual develops and functions first as a male and then may become a female. Sexual differentiation takes place after the pulii II larvae have left the marsupium. Regarding the most sensitive age of the fish hosts when the parasites attach in their buccal cavity, empirical observations agree with research results that there is a significant correlation between the level of infection and the length of the host. Fish fry are the evident target for isopod attachment. Ceratothoa oestroides pulii II larvae remain free swimming and capable of infecting a host for about 7 days at 22°C. During this period, in case the host dies, after successful settlement of the parasite, the isopod larvae immediately abandon the dead fish and are still capable of actively seeking another. Parasitic isopods are fairly common crustacean infestations of wild tropical marine fish.They are less common in cold marine waters and not often found on freshwater fish. The distribution of parasitic isopods, as that of all other parasites, is closely related to the occurrence and ecology of their hosts. Demersal fish in coastal waters are mainly infected, the parasites being rarer in benthic- and pelagic fish. Intensive fish farming in coastal waters in the Mediterranean provides an almost ideal environment for isopod parasites, hence, farmed sea bream (Sparus auratus), but mostly sea bass (Dicentrarchus labrax) infestations by isopods comprise a frequent problem in the Mediterranean. Ceratothoa oestroides is the most common among the isopod parasites and inflicts major damage to farmed fish. Among the wild fish, the usual hosts of parasitic isopods are mullets (Mugil sp., Liza sp.), bogues (Boops boops), goldlines (Boops salpa), striped breams (Lithognathus mormyrus) and white breams (Diplodus sargus). These fish species abound in the vicinity of sea bream (Sparus auratus) and sea bass (Dicentrarchus labrax) net pens feeding on waste feed and comprise the vectors for the transmission of the parasites to the farmed species. Heavy infestations of parasitic larvae may kill smaller fish when they first infect them, while seeking permanent attachment. Injured tissues are frequently invaded by secondary bacterial pathogens, such as Aeromonas sp., Flexibacter sp., Vibrio sp. and this may lead to severe escalation of mortality. In young stocks, the cumulative mortality due to parasitism by the pulii II larvae may run as high as 15% even without any bacterial implications. Isopod infestation is confirmed by gross observation of the parasites on the skin, mouth or in the gill chamber of the fish. Recommended prevention would be mainly by means of stock management measures. Excessive fish densities in the fry holding pens must be avoided. Often, in cases of heavy parasitism and mortality, reducing the fish density is enough by itself to remedy the situation. It is worth noting that on farms, where injection vaccination of sea bass is routinely performed, manual delousing of the anaesthetised fish, by means of small blunt forceps, prior to injecting results in a sharp drop of fish retaining adult isopods. Treatment of isopod larvae infestations has been attempted with considerable success by means of hourly formalin baths, at concentrations of about 150ppm, subsequent to enclosing the fish in a tarpaulin and providing ample water oxygenation. Laboratory and field experiments with deltamethrin (pyrethroid), in live fish and in isolated parasites, have indicated that the minimum effective in vitro dose, that kills  Ceratothoa oestroides adults in 30 minutes, is 0.05mg/litre. (EN)

info:eu-repo/semantics/article
info:eu-repo/semantics/publishedVersion

Μεσογειακά είδη (EL)
Ceratothoa oestroides (EL)
Cymothoidae (EL)
Ισόποδα παράσιτα (EL)
Ceratothoa oestroides (EN)
Isopoda parasites (EN)
Cymothoidae (EN)
Mediterranean species (EN)

Ελληνική Κτηνιατρική Εταιρεία (EL)
Hellenic Veterinary Medical Society (EN)

2017-11-29


Hellenic Veterinary Medical Society / Ελληνική Κτηνιατρική Εταιρεία (EN)

1792-2720
2585-3724
Journal of the Hellenic Veterinary Medical Society; Vol 57, No 3 (2006); 223-229 (EL)
Journal of the Hellenic Veterinary Medical Society; Vol 57, No 3 (2006); 223-229 (EN)

Copyright (c) 2017 St. VAGIANOU, K. BITCHAVA, F. ATHANASSOPOULOU (EN)



*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των αντίστοιχων Φορέων περιεχομένου.