Είμαστε μόνοι στο συμπάν; Οι μετεωρίτες δίνουν απαντήσεις;

δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου
στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε όλα τα ψηφιακά αρχεία του τεκμηρίου*
κοινοποιήστε το τεκμήριο

Είμαστε μόνοι στο συμπάν; Οι μετεωρίτες δίνουν απαντήσεις; (EL)

Taylor, L. A.
Μπαζιώτης, Ι.

Ο άνθρωπος, παρά τα τεράστια άλματα τεχνολογικής ανάπτυξης που έχει κάνει, δε διαθέτει ακόμα τη δυνατότητα για να πραγματοποιήσει ταξίδια ρουτίνας σε κοντινά ουράνια σώματα. Ωστόσο, η θεμελίωση της Διαστημικής Επιστήμης είναι προ-ετών μία πραγματικότητα. Οι Αποστολές Apollo, που έλαβαν χώρα κατά το χρονικό διάστημα 1969-1972, περιελάμβαναν την προσελήνωση, τον περίπατο των αστροναυτών και τη συλλογή πολύτιμων δειγμάτων. Έκτοτε, δεν έχει πραγματοποιηθεί άλλο όμοιο ταξίδι του ανθρώπινου είδους. Η πιθανότητα πραγματοποίησης μελλοντικών αποστολών όπως η επιστροφή στη Σελήνη, ή στον πλανήτη Άρη, ή σε κάποιο αστεροειδή (π.χ. Εστία), φαντάζει αρκετά μικρή ώστε να υλοποιηθεί ακόμα και τις επόμενες δεκαετίες. Παρολαυτά, η φύση, έχει το μηχανισμό και τις διαδικασίες επίλυσης αυτού του προβλήματος, καθώς «στέλνει» εξω-γήϊνα κομμάτια πετρώματος με τη μορφή μετεωρίτη, στη Γη. Η πτώση μετεωριτών στη Γη αποτελεί ένα σημαντικό γεγονός, καθώς αποκαλύπτουν σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τα αρχέγονα στάδια σχηματισμού του ηλιακού μας συστήματος, την ηλικία και τη διαδικασία δημιουργίας άλλων πλανητών. Ωστόσο, το μεγάλο ερώτημα, αν φιλοξενούν ή μπορούν να φιλοξενήσουν ίχνη που υποδηλώνουν ζωή απασχολεί τους ερευνητές τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η επιστημονική ομάδα υπό την αιγίδα του καθηγητή McKay το 1996 στα πλαίσα μελέτης του μετεωρίτη ALH 84001 με προέλευση τον πλανήτη Άρη, υποστήριξε ότι ανακάλυψε δομές που αντιστοιχούν σε νανοβακτήρια. Στην παρούσα εργασία εστιάζουμε στους μετεωρίτες με προέλευση τον πλανήτη Άρη, παρουσιάζοντας την ιστορία από τη γέννεση των πρωτολίθων τους, μέχρι και τη στιγμή που προσκρούουν στη γη. Γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί ο τρόπος δημιουργίας ενός μετεωρίτη χρησιμοποιώντας ορυκτολογικά-πετρολογικά-γεωχημικά στοιχεία, και η τοποθέτηση του κάθε γεγονότος στο χρόνο με βάση σύγχρονα γεωχρονολογικά δεδομένα. Σε πρόσφατες μελέτες του μετεωρίτη Tissint, έχοντας επίσης προέλευση από τον πλανήτη Άρη, υποστηρίζεται ότι ανακαλύφθηκαν δομές πλούσιες σε άνθρακα και οξυγόνο. Επίσης πρόσφατες επιτόπιες παρατηρήσεις από το διαστημικό όχημα Curiosity, υποδεικνύουν την ύπαρξη επιφανειακού νερού που έρεε κατά το παρελθόν στην επιφάνεα του πλανήτη Άρη. Με βάση τα προηγούμενα, καταλήγουμε ότι ο πλανήτης Άρης ίσως να μην αποτελεί ένα «νεκρό» πλανήτη. Αποδεικνύουμε όμως ότι πολλά από τα πετρώματα που φθάνουν στη Γη, έχουν υποστεί μία πολύπλοκη ιστορία η οποία συνδέεται με την ανάπτυξη εξαιρετικά μεγάλων πιέσεων και θερμοκρασιών στην επιφάνεια του πλανήτη από τον οποίο προέρχονται, ικανών να καταστρέψουν οποιοδήποτε ίχνος ζωής πριν από αυτές. Αποτέλεσμα αυτού είναι η αξιολόγηση των μελετών να γίνεται με σύνεση πριν αναντίρρητα αποδειχθεί το γεγονός ύπαρξης ζωής.  (EL)
The humankind, despite the recent technological achievements, does not yet have the ability to carry out routine trips to nearby celestial bodies. However, space science is a reality. The “Apollo” missions, that took place during the period 1969-1972, included the moon landing, the walk of astronauts and collection of valuable samples. Since then, no similar space journey has been carried out. The possibility for future missions such as the return to the Moon or Mars, or to an asteroid (e.g., Vesta), seems small enough to be implemented in the next decades. Nevertheless, nature has the mechanism and procedures to resolve this problem by sending extra-terrestrial rocks in earth in the form of meteorites. Meteorite fall on Earth is a major event, as it reveals important information about the primordial stages of formation of our solar system, or the creation processes of other planets. However, the big question still remains; whether these rocks host or have traces of past life in turn employs researchers in the last twenty years. McKay et al. (1996) studied the meteorite ALH 84001 originating from Mars, claimed for important discoveries such as structures corresponding to nanobacteria. In the current paper, we focus on the origin of Martian meteorites, presenting their complete geological history; from the genesis of their protoliths till their falling to the earth. We attempt to shade light in the understanding of meteorite formation using mineralogical-petrological-geochemical data, and the assignment of timing for each event based upon contemporary geochronological data. Recently, studies of the Martian meteorite Tissint, allegedly discovered structures rich in carbon and oxygen. Furthermore, recent field observations from Curiosity rover, indicates the existence of surface water that flowed once in the past at the Martian surface. We conclude that the planet Mars might not be a "dead" planet. But it turns out that many of the meteorites that reach the Earth, have undergone a complex history which is associated with the development of very high pressures and temperatures on the surface of the planet (e.g., Mars) from which they originate, able to destroy any trace of life before them. After all, we should be very sceptic and evaluate all the possibilities before the acceptance for the existence of life out there.  (EN)


ζωή (EL)
πλανητολογία (EL)
Tissint (EL)
Άρης (EL)
Γεωεπιστήμες και Επιστήμες περιβάλλοντος (EL)
Earth and related Environmental sciences (EN)
Mars (EN)
planetology (EN)
Tissint (EN)
life (EN)

Ελληνική Γεωλογική Εταιρεία (EL)
Geological Society of Greece (EN)

Δελτίο της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρίας


Geological Society of Greece (EN)

Δελτίο της Ελληνικής Γεωλογικής Εταιρείας; Vol 47, No 1 (2013): International Congress "Exploration and Exploitation of Mineral Resources"; 32-50 (EL)
Bulletin of the Geological Society of Greece; Vol 47, No 1 (2013): International Congress "Exploration and Exploitation of Mineral Resources"; 32-50 (EN)

Copyright (c) 2016 Ι. Μπαζιώτης, L. A. Taylor (EN)

*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των αντίστοιχων Φορέων περιεχομένου.