Ορίζοντας τη φιλοσοφία ως τη διαδικασία του να ορέγεται τίς να γνωρίζει, τη μεθοδική δηλαδή και συστηματική ενασχόληση, η οποία εξωτερικεύεται και αποκρυσταλλώνεται σε διάφορες μορφές, την τακτική αναζήτηση της αληθούς πραγματικότητας, εμπίπτουμε στην εξίσου επίμονη έρευνα για την ισχύ της αλήθειας και εάν τούτη εκκολάπτει στο «πάντα». Το «πάντα» εννοιολογικά και μόνο ενέχει μίαν αέναη χρονικότητα που παύει παρά ταύτα να ισχύει με το που μεταβάλλεται η χρονικότητα της διατύπωσής του. Πρωτίστως, λοιπόν, θα μελετηθεί η ισχύς της αλήθειας ως μιας ικανής σύμβασης, η οποία θα εξαρτά εαυτόν από την ικανότητα της καθολικής αντίληψης της εκάστοτε συνθήκης με όμοιο τρόπο σύμβασης που θα άγει τα υποκείμενα όντα στη διατύπωση αλλά και παραδοχή μιας αληθούς κατάστασης που αποδίδει πιστά στην πραγματικότητα. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τη φιλοσοφία λογική με τη μορφή ζωηρής συζήτησης. Δεν θα εδύνατο, άλλωστε, η φιλοσοφία να κατέχει μία και μόνο αλήθεια, αφού δεν επιβάλλει έναν και μόνο τρόπο σκέψης. Τουναντίον, εμπεριέχει τούτη τη διαλεκτική πάλη, η οποία παρεμποδίζει ένα είδος φρικτής πνευματικής τυραννίας, αφού στην αντίθεση και τον πλουραλισμό της έγκεινται η παντοτινή νεότητά της και η θαλερή ενεργητικότητά της, υπό το καθεστώς μίας αλήθειας που εγκολπώνεται στο μικροσκόπιο μιας σκέψης δυνάμει σωτήριας της συνοχής τού εκάστοτε υποκειμένου. Σε όλα τούτα εγκολπώνεται, επομένως, η επικαιρότητα της αριστοτελικής φιλοσοφίας, αφού σήμερα η ηθική, πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία του Σταγειρίτη φιλοσόφου είναι, εκτός από αναγκαία, και πιο του καιρού της από ποτέ, λόγω της περιρρέουσας κατάστασης της κρίσης που βιώνουμε με τα χαρακτηριστικά ενός ολικού φαινομένου που συνετέλεσε στην απώλεια του αγαθού ως του ηθικά κατ’ εξοχήν καλού και δολιχοδρόμησε της ευδαιμονίας, του υπέρτατου σκοπού της ηθικής ζωής του εκάστοτε υποκείμενου όντος, συναρτήσει του ανθρώπινου παράγοντα που φέρει ως ταυτότητα κοινωνική αλλά και πολιτική ταυτοχρόνως. Κοντολογίς, απωλέσαμε το όντως όν, ως την υπέρτατη ουσία της αληθούς σημαντικότητας, και υποπέσαμε σε σφαλερούς διόδους συγκάλυψης της αλήθειας εμμένοντας στη φαινομενικότητα της αέναης χρονικότητας του απατηλού «πάντα», με την αστόχαστη υπόνοια ότι αεί θα ισχύει.
(EL)
If philosophy is defined as the process of desiring to know, that is, as a methodical and systematic endeavor that seeks true reality, the question about “always” necessarily arises. The concept of “always” is indicative of eternal duration that, nevertheless, disappears as the time of its utterance passes by. In this paper I will first discuss truth and eternity as a necessary contract that is dependent on the ability to perceive any contract as something that leads rational agents to accept a true situation that corresponds to reality.
(EN)
Applied Philosophy Research Laboratory
