Method and mediation in GWF Hegel's science of logic

see the original item page
in the repository's web site and access all digital files if the item*

2009 (EN)
Μέθοδος και έμμεση συναγωγή στην επιστήμη της λογικής του gwf Hegel
Method and mediation in GWF Hegel's science of logic

Στεφανίδης, Γεώργιος Δημητρίου

Το θέμα της Επιστήμης της Λογικής του G. W. F. Hegel είναι η απόλυτη μορφή της γνώσης. Το περιεχόμενο της απόλυτης μορφής δεν υποτάσσεται στην δεδομένη διαφορά της τυπικής Λογικής μεταξύ μορφής και περιεχομένου, αλλά συμπίπτει με την ίδια την κίνηση του έλλογου αυτοπροσδιορισμού της απόλυτης μορφής. Η διαλεκτική πρόβαση που συντελείται στα τρία βιβλία της Επιστήμης της Λογικής (Είναι – Ουσία – Καταληπτική Έννοια) αντιστοιχεί στις τροπές που λαμβάνει η ενδιάθετη αρνητικότητα της απόλυτης μορφής. Η παρούσα εργασία αποπειράται να θεματοποιήσει την μετάβαση από τον οντολογικό ορίζοντα περιγραφής της αρνητικότητας στον ακραιφνώς μεθοδολογικό ορίζοντα της ουσίας. Η διδασκαλία περί της ουσίας εκκινεί από την ολοκληρωτική μετασκευή των άμεσων διορισμών του πρώτου βιβλίου στην λογική αρχή της καθαρής αρνητικότητας, της απόλυτης έμμεσης συναγωγής, η οποία συλλαμβάνεται επιστρεπτικά ως η αλήθεια του Είναι. Υπό αυτό το πρίσμα, η αναγωγή του Είναι στην άπειρη αρνητικότητα της έμμεσης αναγωγής παρουσιάζεται ως εκμηδένιση και ως εκκάλυψη της συγκεκαλυμμένης λογικής αρχής του Είναι. Το Είναι διαλύεται στην ουσία, καθώς η τελευταία ποντίζει την ούσα αμεσότητα σε ψιλό παράγωγο της αυτοσυχετιζόμενης αρνητικότητας. Σε αντίθεση προς το Είναι, η ουσία διανοίγει την αμεσότητα στην απλή σχέση εαυτού προς εαυτόν υπό την έννοια ότι θεματοποιεί την αμεσότητα ως την φαινομενικά αυτοτελή οντότητα που αποσκιρτά από την ιδεατότητα της αυτοσυσχέτισης. Η αμεσότητα, όμως, είναι ό,τι είναι εν σχέσει προς την απλή σχέση εαυτού προς εαυτόν. Η επιστροφή της αρνητικότητας στον εαυτό της στην οιονεί αυτοτελή αμεσότητα αποτελεί τον αυτόχρημα ορισμό της ενεικόνισης, η οποία αντλεί την υπόστασή της από την μετουσίωση του άμεσου σε φαινομενικότητα. Η ουσία συνιστά αυτοαποδεικνυόμενη μορφή, διότι αποτελεί την θέση και την αναιρετική διαφύλαξη του άμεσου στην έμμεση συναγωγή της ενεικόνισης μεθ’ εαυτής. Ως ενεικόνιση, η φαινομενικότητα δεν είναι μόνον η κατά πλάσμα υπόσταση, αλλά το φαίνεσθαι της ίδιας της ουσίας.
The subject of G. W. F. Hegel’s Science of Logic is the absolute form of knowledge. The content of the absolute form isn’t subordinated to the given difference of formal Logic between form and content, but it coincides with the movement of the logical self-determination of the absolute form. The dialectical movement that takes place in the three books of Science of Logic (Being – Essence – Notion) corresponds with the moments that have to do with the immanent negativity of the absolute form. The present project deals with the transition from the ontological description to the pure methodological description of negativity. The doctrine of essence starts with the complete transformation of the immediate determinatenesses of the first book into the logical principle of pure negativity, of absolute mediation; in the context of negativity that returns to itself, pure mediation is conceived as the truth of being. From this point of view, the reduction of being to the infinite negativity of mediation appears as the annihilation and the uncovering of the concealed logical principle of being. Being is dissolved into essence, as essence turns the ontological immediacy into simple product of self-related negativity. In contrast with being, essence reveals the coincidence between immediacy and self-relation, meaning that essence deals with immediacy as the seemingly self-subsistent entity that escapes the ideality of self-relation. However, immediacy exists solely in relation to the simple self-relation. The return of negativity to itself through the seemingly self-subsistent immediacy is the genuine definition of reflection, which comes into being through the transformation of immediacy into illusory being. Essence can be regarded as form that demonstrates itself, because it is the positing and the sublating of immediacy into the mediation of reflection with itself. In the concept of reflection, illusory being isn’t to be conceived as a fake entity, but as the showing of essence itself.

Postgraduate Thesis / Μεταπτυχιακή Εργασία

Illusory being
Εμμεση συναγωγή

Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (EL)
Aristotle University of Thessaloniki (EN)



Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής

This record is part of 'IKEE', the Institutional Repository of Aristotle University of Thessaloniki's Library and Information Centre found at Unless otherwise stated above, the record metadata were created by and belong to Aristotle University of Thessaloniki Library, Greece and are made available to the public under Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International license ( Unless otherwise stated in the record, the content and copyright of files and fulltext documents belong to their respective authors. Out-of-copyright content that was digitized, converted, processed, modified, etc by AUTh Library, is made available to the public under Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International license ( You are kindly requested to make a reference to AUTh Library and the URL of the record containing the resource whenever you make use of this material.

*Institutions are responsible for keeping their URLs functional (digital file, item page in repository site)