{ "@graph" : [ { "@id" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc-classifier/923480059", "@type" : "skos:Concept", "broader" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc-classifier/1207796479", "closeMatch" : [ "http://semantics.gr/authorities/ekt-unesco/106577070", "http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh85101683", "http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh85062884", "http://vocabularies.unesco.org/thesaurus/concept4154", "http://semantics.gr/authorities/LC-gr/fysiologia" ], "exactMatch" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc/923480059", "note" : { "@language" : "en", "@value" : "isi - Physiology includes resources concerned with the normal and pathologic functioning of living cells, tissues, and organisms. Topics include comparative physiology, molecular biochemistry of cell function, applied physiology, and pharmacological intervention in pathophysiological processes." }, "prefLabel" : [ { "@language" : "en", "@value" : "Physiology" }, { "@language" : "el", "@value" : "Φυσιολογία" } ] }, { "@id" : "http://semantics.gr/authorities/openarchives-item-types/PhD-thesis", "@type" : "skos:Concept", "altLabel" : { "@language" : "en", "@value" : "Doctoral dissertations" }, "broader" : "http://semantics.gr/authorities/openarchives-item-types/Research-Paper-", "exactMatch" : "http://vocab.getty.edu/aat/300312076", "prefLabel" : [ { "@language" : "en", "@value" : "PhD thesis" }, { "@language" : "el", "@value" : "Διδακτορική διατριβή" } ] }, { "@id" : "https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/aggregation/provider/000005-uoadl%3A1308840%231", "@type" : "ore:Aggregation", "aggregatedCHO" : "https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/pergamos/000005-uoadl%3A1308840", "dataProvider" : "Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών", "isShownAt" : "https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/uoadl:1308840", "object" : "http://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/preview/lib/default/data/1308840", "provider" : "Greek Aggregator OpenArchives.gr | National Documentation Centre (EKT)", "rights" : "http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/" }, { "@id" : "https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/pergamos/000005-uoadl%3A1308840", "@type" : "edm:ProvidedCHO", "creator" : { "@language" : "el", "@value" : "Ιωάννου Κυριακή" }, "description" : [ { "@language" : "el", "@value" : "Η προθυμοσίνη α (προΤα) απομονώθηκε πρώτη φορά το 1984 από θύμο αδένα \nαρουραίου. Είναι μία πυρηνική, κυρίως, πρωτεΐνη με διπλό διακριτό ρόλο. \nΕνδοκυτταρικά συμμετέχει στη ρύθμιση του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και του \nκυτταρικού θανάτου, ενώ εξωκυτταρικά δρα πλειοτροπικά, επάγοντας και \nενισχύοντας τις ανοσολογικές αποκρίσεις. Στα πλαίσια του ανοσορυθμιστικού της \nρόλου, τόσο η ακέραια πρωτεΐνη όσο και το καρβοξυτελικό ανοσοδραστικό της τμήμα \nπροΤα(100-109), επάγουν τη φαινοτυπική ωρίμανση ενδριτικών κυττάρων, που \nσυνιστούν τα επαγγελματικά αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα του ανοσοποιητικού \nσυστήματος. Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η διερεύνηση της \nικανότητας της προΤα και του προΤα(100-109) να δρουν ως ανοσοενισχυτικά μόρια \nενεργοποιώντας δενδριτικά κύτταρα, εστιάζοντας: I. Στην αναγνώριση της \nεπιφανειακής θέσης πρόσδεσης/υποδοχέα, αλλά και των ενδοκυτταρικών πρωτεϊνών \nπου ενεργοποιούνται καταρροϊκά αυτής και μεσολαβούν τη δράση της προΤα και του \nδεκαπεπτιδίου της προΤα(100-109) σε ανθρώπινα δενδριτικά κύτταρα, II. Στην \nαναλυτικότερη μελέτη του φαινοτύπου, αλλά κυρίως της λειτουργικότητας των \nδενδριτικών κυττάρων που ωριμάζουν παρουσία προΤα ή προΤα(100-109) και του \nτύπου των T κυτταρικών ανοσοαπαντήσεων που επάγουν in vitro, III. Στη \nδιερεύνηση της αντικαρκινικής δράσης της προΤα και του προΤα(100-109) σε ένα in \nvivo μοντέλο μελανώματος σε ποντίκια και στον ex vivo έλεγχο των επαγόμενων από \nτα δύο πεπτίδια ανοσολογικών απαντήσεων, και IV. Στην προσπάθεια συσχέτισης \nτων δύο διακριτών ρόλων (ενδοκυτταρικού και εξωκυτταρικού) της προΤα και τη \nμελέτη της πιθανότητας το ακέραιο μόριο ή/και το ανοσοδραστικό δεκαπεπτίδιο \nπροΤα(100-109) να δρουν εξωκυτταρικά ως «σήματα κινδύνου». Αρχικά, λαμβάνοντας \nυπόψη πρόσφατα βιβλιογραφικά δεδομένα που υποστηρίζουν ότι η προΤα σηματοδοτεί \nμέσω υποδοχέων τύπου Toll (TLR) σε ανθρώπινα μονοκύτταρα και προσδένεται στον \nΤLR-4 σε μακροφάγα ποντικού, θελήσαμε να εξετάσουμε αν ο ίδιος υποδοχέας \nενεργοποιείται και στα ανθρώπινα δενδριτικά κύτταρα. Με κυτταρομετρία ροής, \nμελετήσαμε την επιφανειακή έκφραση του ΤLR-4 σε δενδριτικά κύτταρα \nδιαφοροποιημένα από μονοκύτταρα περιφερικού αίματος ανθρώπου, μετά από ωρίμανσή \nτους με LPS, προΤα ή προΤα(100-109) για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. \nΠαρατηρήσαμε ότι και οι τρεις παράγοντες ωρίμανσης οδήγησαν σε συγκρίσιμη \nπαροδική αύξηση της έκφρασης του ΤLR-4 στην επιφάνεια των δενδριτικών κυττάρων. \nΜε τη βοήθεια ανάλυσης κατά Western, παρατηρήθηκε ότι η αυξημένη έκφραση του \nTLR-4 συνοδεύτηκε και από αντίστοιχη ενδοκυτταρική ενεργοποίηση, καθώς τα \nεπίπεδα έκφρασης των πρωτεϊνών-προσαρμογέων του TLR-4, MyD88, TIRAP και TRIF, \nβρέθηκαν αυξημένα ύστερα από επίδραση με LPS, προΤα και προΤα(100-109). Τα \nδεδομένα αυτά αποτελούν μία πρώτη ένδειξη ότι η ικανότητα της προΤα και του \nπροΤα(100-109), όπως του LPS, να ωριμάζουν ανθρώπινα δενδριτικά κύτταρα \nμεσολαβείται, τουλάχιστον εν μέρει, από τον TLR-4, επάγοντας την ενεργοποίηση \nτων MyD88- και TRIF-εξαρτώμενων μονοπατιών σηματοδότησης καταρροϊκά αυτού. Στη \nσυνέχεια, ελέγξαμε αν τα δενδριτικά κύτταρα που ωριμάζουν παρουσία προΤα ή \nπροΤα(100-109) εκφράζουν χαρακτηριστικά μόρια-δείκτες των δενδριτικών κυττάρων \nκαι παράγουν επαγωγικές, για τα Τ λεμφοκύτταρα, κυτταροκίνες. Σε συμφωνία με \nήδη δημοσιευμένα αποτελέσματα, η προΤα και το προΤα(100-109) αύξησαν την \nέκφραση των μορίων HLA-DR, CD11b, CD80, CD83, CD86 και CD40 στην επιφάνεια των \nδενδριτικών κυττάρων, σε επίπεδα συγκρίσιμα με αυτά που επάγονται από τον LPS. \nΤα επίπεδα αυτά ήταν συγκρίσιμα και με αυτά που επάγονται παρουσία TNF-α, ενός \nπαράγοντα ωρίμανσης ευρέως χρησιμοποιούμενου σε κλινικές δοκιμές που βασίζονται \nστα δενδριτικά κύτταρα. Επιπλέον, ανάλυση των υπερκειμένων καλλιέργειας έδειξε \nότι τα δενδριτικά κύτταρα που ωρίμασαν παρουσία των δύο πεπτιδίων, σε \nαντιστοιχία με τα πρότυπα (LPS- ή TNF-α-ωριμασμένα) δενδριτικά κύτταρα, \nπαρήγαγαν κυρίως την προφλεγμονώδη κυτταροκίνη IL-12, υποδεικνύοντας την \nικανότητά τους να προάγουν ανοσοαπαντήσεις τύπου ΤH1. Η ικανότητά τους αυτή, \nεπιβεβαιώθηκε με έλεγχο της λειτουργικότητάς τους in vitro. Αναλυτικότερα, \nπροΤα- και προΤα(100-109)-ωριμασμένα δενδριτικά κύτταρα χρησιμοποιήθηκαν για να \nδιεγείρουν αυτόλογα Τ κύτταρα, τόσο μνήμης όσο και παρθένα, παρουσία ιικών και \nογκοειδικών πεπτιδίων-αντιγόνων αντίστοιχα. Ο έλεγχος των παραγόμενων από τα \nβοηθητικά Τ κύτταρα κυτταροκινών με πολυχρωματική κυτταρομετρία ροής, και στα \nδύο συστήματα μελέτης, αποκάλυψε την αυξημένη παραγωγή προφλεγμονωδών (TNF-α, \nIFN-γ, IL-2) και τη μειωμένη παραγωγή αντιφλεγμονωδών (IL-4, IL-5, IL-10, \nIL-13) κυτταροκινών, επιβεβαιώνοντας την επαγωγή απαντήσεων τύπου ΤΗ1. \nΑντίστοιχο ήταν και το προφίλ των παραγόμενων από τα CD8+ Τ κύτταρα \nκυτταροκινών, υποδηλώνοντας τη διαφοροποίησή τους σε TC1-τύπου κύτταρα. \nΕπιπλέον, τα ογκοειδικά κυτταροτοξικά Τ κύτταρα που εκπτύχθηκαν στις \nκαλλιέργειες ενεργοποίησης των παρθένων Τ κυττάρων, ήταν πολυλειτουργικά και \nεπέδειξαν αυξημένη αντιγονοειδική MHC τάξης I-περιοριζόμενη κυτταροτοξικότητα. \nΑντίστοιχα, οι εκπτυχθείσες ογκοειδικές Τ κυτταρικές σειρές παρουσίασαν \nαντιγονοειδική MHC τάξης IΙ-περιοριζόμενη ικανότητα πολλαπλασιασμού. Σε \nσυνέχεια των in vitroαποτελεσμάτων, μελετήσαμε την in vivo ικανότητα του \nπροΤα(100-109) και της προΤα να εγείρουν ογκοειδικές ανοσοαπαντήσεις σε ένα \nπειραματικό μοντέλο μελανώματος. Για την ανάπτυξη μελανωματικών όγκων στα ζώα \nχρησιμοποιήσαμε τα κύτταρα Β16.F1, γνωρίζοντας ότι τα κύτταρα αυτά είναι \nαντιγονικά, ανοσογονικά και μπορούν να σχηματίσουν συμπαγείς όγκους όταν \nχορηγηθούν υποδόρια σε συγγενικά ποντίκια της φυλής C57BL/6. Η προΤα και το \nανοσοδραστικό της πεπτίδιο χορηγήθηκαν στα ζώα, σε συνδυασμό με ογκοειδικά \nπεπτιδικά αντιγόνα που εκχυλίστηκαν από την ίδια κυτταρική σειρά, με σκοπό την \nενεργοποίηση ειδικών απαντήσεων έναντι του όγκου. Αναπτύξαμε δύο πρωτόκολλα, \nένα ετερόχρονης και ένα σύγχρονης χορήγησης ανοσοενισχυτικών παραγόντων και \nκαρκινικών κυττάρων. Καταγράφοντας την πορεία ανάπτυξης των όγκων, παρατηρήσαμε \nότι η προΤα και το πεπτίδιο προΤα(100-109) επέδειξαν ιδιαίτερα ευεργετική \nδράση, μειώνοντας το ρυθμό αύξησης του καρκινικού φορτίου και παρατείνοντας την \nεπιβίωση των πειραματόζωων και στα δύο ανοσοθεραπευτικά πρωτόκολλα. Μάλιστα, ο \nex vivo έλεγχος των σπληνοκυττάρων που απομονώθηκαν από συγκεκριμένα ζώα όλων \nτων ομάδων επιβεβαίωσε ότι η παρατηρούμενη ανάσχεση της ανάπτυξης των \nμελανωματικών κυττάρων οφειλόταν στην in vivo επαγωγή αντιγονοειδικών, αλλά και \nμη ειδικών κυτταροτοξικών απαντήσεων, μεσολαβούμενων από ενεργοποιημένα Τ και \nΝΚ/LAK λεμφοκύτταρα, αντίστοιχα. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, η προΤα \nενδοκυτταρικά ρυθμίζει τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και δρα αντιαποπτωτικά. \nΣύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρούσας διατριβής, εξωκυτταρικά, το ίδιο \nπολυπεπτίδιο και το ανοσοδραστικό της δεκαπεπτίδιο ενισχύουν τις \nκυτταρομεσολαβητικές απαντήσεις τόσο in vitro όσο και in vivo. Σε μια \nπροσπάθεια να συνδέσουμε τους δύο αυτούς ρόλους, μελετήσαμε τις συνθήκες \nπαραγωγής και εξωκυττάρωσης του προΤα(100-109) προκειμένου να ασκήσει τον \nεξωκυτταρικό του ρόλο. Είναι γνωστό, ότι σε πρώιμα στάδια της απόπτωσης η προΤα \nμετατοπίζεται στο κυτταρόπλασμα όπου και υπόκειται πέψη από τις ενεργοποιημένες \nκασπάσες 3 και 7 στο αμινοξύ (D) 99. Το τμήμα 1-99 της προΤα έχει εντοπιστεί \nστο κυτταρόπλασμα, ενώ το προΤα(100-109) δεν έχει ανιχνευθεί μέχρι στιγμής \nενδοκυτταρικά. Υποθέτοντας ότι είναι πιθανό τα δκεκαπεπτίδιο να εξωκυτταρώνεται \nκαι αφού δείξαμε ότι το προΤα(100-109) παραμένει ακέραιο και δεν \nθραυσματοποιείται περαιτέρω από ενεργοποιημένες κατά την απόπτωση πρωτεάσες, \nεξωκυττάριο υλικό αποπτωτικών κυττάρων HeLa αναλύθηκε με HPLC και φασματομετρία \nμάζας. Στα αποκτηθέντα φάσματα μάζας ανιχνεύθηκε κορυφή μοριακής μάζας \nαντίστοιχης της θεωρητικής μοριακής μάζας του προΤα(100-109), υποδεικνύοντας \nότι το δεκαπεπτίδιο εξωκυτταρώνεται υπό συνθήκες απόπτωσης μέσω ενός αγνώστου, \nπρος το παρόν, μηχανισμού. Μάλιστα, όπως επίσης δείξαμε, η εξωκυττάρωση αυτή \nσχετίζεται με την απόπτωση και όχι με άλλους τύπους κυτταρικού θανάτου, όπως η \nνέκρωση και η όγκωση. Συνοψίζοντας, στην παρούσα διδακτορική διατριβή \nπαρουσιάζονται σημαντικά δεδομένα για την ανοσοενισχυτική δράση της προΤα και \nτου προΤα(100-109). Μελετώντας την έκφραση του TLR-4, καθώς επίσης και \nενδοκυτταρικών πρωτεϊνών που συμμετέχουν σε μονοπάτια σηματοδότησης καταρροϊκά \nαυτού, διαπιστώσαμε ότι ο υποδοχέας αυτός μεσολαβεί, τουλάχιστον εν μέρει, την \nεπαγόμενη από τα δύο πεπτίδια ωρίμανση των δενδριτικών κυττάρων. Τα δενδριτικά \nκύτταρα που ωριμάζουν παρουσία προΤα ή προΤα(100-109) εκφράζουν σε υψηλά \nεπίπεδα MHC μόρια τάξης ΙΙ και συνδιεγερτικά μόρια, και παράγουν \nπροφλεγμονώδεις κυτταροκίνες. Από τη μελέτη της λειτουργικότητάς τους, \nαποδείχθηκε ότι εκτός από φαινοτυπικά ώριμα, τα συγκεκριμένα δενδριτικά κύτταρα \nείναι και ανοσοϊκανά, και μπορούν in vitro να ενεργοποιούν αντιγονοειδικά Τ \nκύτταρα, ανεξαρτήτως του τύπου τους (Τ κύτταρα μνήμης και παρθένα), αλλά και \nτης φύσεως του αντιγόνου (ιικά και ογκοειδικά). Οι ανοσοαπαντήσεις που επάγουν \nμεσολαβούνται από TH1- και TC1-τύπου Τ κύτταρα. Παράλληλα, τόσο η ακέραια \nπρωτεΐνη όσο και το ανοσοδραστικό της τμήμα ενίσχυσαν τις ογκοειδικές, κυρίως, \nαπαντήσεις σε ένα in vivo μοντέλο μελανώματος, με αποτέλεσμα τη μείωση του \nρυθμού αύξησης του καρκινικού φορτίου και την παράταση της επιβίωσης των \nπειραματόζωων. Συνδυάζοντας τα παραπάνω δεδομένα με τις πρώτες ενδείξεις για \nειδική εξωκυττάρωση του πεπτιδίου προΤα(100-109) υπό αποπτωτικές συνθήκες, τα \nαποτελέσματα της παρούσας διδακτορικής διατριβής υποστηρίζουν την ικανότητα της \nπροΤα και του προΤα(100-109) να δρουν ως «σήματα κινδύνου», ενισχύοντας και \nπροάγοντας τις ανοσολογικές απαντήσεις in vivο. Αν η υπόθεση αυτή επιβεβαιωθεί \nπεραιτέρω, ανοίγονται νέες προοπτικές για την πιθανή χρήση των δύο πεπτιδίων ως \nανοσοενισχυτικών μορίων για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας αντικαρκινικών, \nκυρίως, εμβολίων που βασίζονται στη χρήση καρκινικών αντιγόνων σε συνδυασμό με \nδενδριτικά κύτταρα." }, { "@language" : "en", "@value" : "Prothymosin α (proTα) was initially isolated from rat thymus in 1984. It is, in \nprinciple, a nuclear protein with a distinctive dual role. Intracellularly, it \nparticipates in the regulation of cell proliferation and cell death, while \nextracellularly proTα acts pleiotropically, inducing and enhancing immune \nresponses. In the frame of its immunomodulatory role, both the intact molecule \nand its carboxyterminal immunoreactive peptide proTα(100-109) induce the \nphenotypic maturation of dendritic cells, which comprise the professional \nantigen-presenting cells of the immune system. The purpose of the present PhD \nthesis was the investigation of the ability of proTα and proTα(100-109) to act \nas adjuvants via activating dendritic cells, focusing on: V. The identification \nof the surface binding site(s)/receptor(s) and the intracellular proteins that \nare activated downstream thereof and mediate the effect of proTα and proTα(100-\n109) on human dendritic cells, VI. The thorough analysis of the phenotype and \nfunctionality of the proTα- and proTα(100-109)-matured dendritic cells and the \ntype of T cell responses that they induce in vitro,VII. The investigation of \nthe anticancer activity of proTα and proTα(100-109) in an invivo melanoma model \nin mice and the ex vivo analysis of the proTα- and proTα(100-109)-induced \nimmune responses, and VIII. The association of the two distinct roles \n(intracellular and extracellular) of proTα and the investigation of the \npossibility that the intact molecule and/or its immunoreactive decapeptide \nproTα(100-109) can act extracellularly as «danger signals». First, taking into \nconsideration recent data reporting that proTα signals through Toll-like \nreceptors (TLRs) on human monocytes and binds to TLR-4 on murine macrophages, \nwe sought to investigate whether the same receptor is also activated in human \ndendritic cells. Using flow cytometry, we studied TLR-4 surface expression on \ndendritic cells differentiated from human peripheral blood monocytes upon their \nmaturation with LPS, proTα or proTα(100-109) for specific time intervals. We \nobserved that all three maturation factors led to a similar transient increase \nof TLR-4 expression on the dendritic cells’ surface. Using Western blot \nanalysis, we also observed that the increased TLR-4 expression was accompanied \nby an analogous intracellular activation, since the expression levels of the \nTLR-4 adaptor proteins, MyD88, TIRAP and TRIF, were found elevated upon \nstimulation with LPS, proTα or proTα(100-109). These data comprise the first \nevidence that the ability of proTα and proTα(100-109) to mature human dendritic \ncells, similarly to LPS, is at least partially mediated by TLR-4, downstream of \nwhich the MyD88- and TRIF-dependent signalling pathways are activated. Our next \ngoal was to investigate whether dendritic cells that mature in the presence of \nproTα or proTα(100-109) express specific dendritic cell markers and produce T \ncell stimulating cytokines. In accordance with already published data, proTα \nand proTα(100-109) enhanced HLA-DR, CD11b, CD80, CD83, CD86 and CD40 surface \nexpression on dendritic cells, to levels comparable to those achieved by LPS. \nThese expression levels were also comparable to those induced in the presence \nof TNF-α, a maturation factor which has been widely used in dendritic \ncell-based clinical trials. Moreover, the analysis of dendritic cell culture \nsupernatants showed that the proTα- and proTα(100-109)-matured dendritic cells, \nsimilarly to standard (LPS- or TNF-α-matured) dendritic cells, produced in \nprinciple the pro-inflammatory cytokine IL-12, indicating their ability to \npromote ΤH1-type of immune responses. This ability was further verified by \nstudying the functionality of these dendritic cells in vitro. In detail, proTα- \nand proTα(100-109)-matured dendritic cells were used to stimulate autologous T \ncells, both memory and naive, in the presence of viral and tumorderived \npeptide-antigens, respectively. The assessment of helper T cell cytokine \nproduction via multi-color flow cytometry in both experimental systems, \nrevealed enhanced production of pro-inflammatory (TNF-α, IFN-γ, IL-2) and \nreduced production of anti-inflammatory (IL-4, IL-5, IL-10, IL-13) cytokines, \nthus verifying the polarization toward ΤH1-type immune responses. The cytokine \nprofile of CD8+ T cells was analogous, indicating their differentiation to \nTC1-type. Moreover, the tumor-specific cytotoxic T cells generated in the naive \nT cell stimulation cultures were polyfunctional and exhibited an \nantigen-specific MHC class I-restricted cytotoxicity. Similarly, the generated \ntumorspecific T cell lines exhibited an antigen-specific MHC class \nII-restricted proliferation ability. In continuation to our in vitro results, \nwe studied proTα’s and proTα(100-109)’s ability to induce tumor-reactive immune \nresponses in vivo in a melanoma model. For the development of mouse melanoma \ntumors, we used B16.F1 cells, as these cells are known to be antigenic, \nimmunogenic and can form solid tumors when inoculated subcutaneously in \nsyngeneic C57BL/6 mice. Both proTα and its immunoreactive peptide proTα(100-\n109) were administered to the animals in conjunction with B16.F1-derived tumor \npeptide-antigens, eluted from the same cancer cell line and anticipated to \ntrigger the generation of tumor-reactive immune responses in vivo. We developed \ntwo protocols, one of heterochronous and one of simultaneous administration of \nimmunoenhancing factors and cancer cells. By recording the development of the \ntumors, we observed that administration of proTα and proTα(100-109) was \nbeneficial, as it reduced tumor growth rates and prolonged the overall survival \nof the animals in both immunotherapeutic protocols. Of interest, ex vivo \nanalysis of splenocytes isolated from selected animals of all groups verified \nthat the observed inhibition of melanoma cell growth was attributed to the in \nvivo induction of tumor antigen-specific, as well as of non-specific immune \nresponses, mediated by activated T and NK/LAK cells, respectively. According to \nthe literature, intracellularly, proTα regulates cell proliferation and exerts \nan anti-apoptotic role. According to the findings of the present PhD thesis, \nthe same polypeptide and its immunoreactive decapeptide proTα(100-109), \nextracellularly, enhance cell-mediated immune responses both in vitro and in \nvivo. In an attempt to link these two roles, we studied the conditions under \nwhich proTα(100-109) is produced and exocytosed in order to exert its \nextracellular role. It is already known that early during apoptosis, proTα is \ntranslocated to the cytoplasm, where it is truncated by activated caspases 3 \nand 7 at aminoacid (D) 99. ProTα’s fragment 1-99 has already been detected in \nthe cytoplasm, while to date proTα(100-109) has not been intracellularly \ndetected. Assuming that the decapeptide could be possibly released/excreted \nextracellularly, we first showed that proTα(100-109) remains intact and is not \nfurther cleaved by activated proteases during apoptosis. Further, the \nextracellular medium of apoptotic HeLa cells was collected and analyzed using \nRP-HPLC and mass spectrometry. In the mass spectras acquired, a peak \ncorresponding to the theoretical molecular weight of proTα(100-109) was \nrecorded, indicating that the decapeptide is exocytosed under apoptotic \nconditions, via an, as yet, unknown mechanism. Of interest, as we additionally \nshowed, the extracellular release of proTα(100-109) is associated only with \napoptosis and not with other types of cell death, such as necrosis or oncosis. \nIn summary, in the present PhD thesis, we present significant data on the \nimmunoenhancing activity of proTα and proTα(100-109). Studying the expression \nof TLR-4, as well as that of the intracellular proteins participating in \nsignalling pathways downstream thereof, we verified that this receptor is \nmediating, at least partially, the maturation of dendritic cells, induced by \nthe two peptides. The proTα- and proTα(100-109)-matured dendritic cells express \nhigh levels of MHC class II and costimulatory molecules and produce \npro-inflammatory cytokines. The assessment of their functionality showed that, \napart from phenotypically mature, these dendritic cells are also functionally \nimmunocompetent and can stimulate antigen-specific T cells in vitro, regardless \nof their cell type (memory and naive T cells) and/or the nature of the antigen \n(viral- and tumor-derived). The immune responses that they induce are mediated \nby TH1- and TC1-type Τ cells. In parallel, both intact proTα and its \nimmunoreactive fragment proTα(100-109) enhanced, in principle, tumor-specific \nimmune responses in an in vivo mouse melanoma model, leading to the reduction \nof tumor growth and the prolongation of the overall survival of the animals. \nCombining the afore presented data with the first evidence for the specific \nexocytosis of proTα(100-109) under apoptotic conditions, the results of the \npresent PhD thesis support the ability of proTα and proTα(100-109) to act as \n«danger signals», inducing and promoting immune responses in vivο. If this \nhypothesis holds true, new perspectives are opened as for the potential use of \nthe two peptides as adjuvants to improve, in principle, the efficacy of \nanticancer vaccines that are based on tumor antigens administered in \nconjunction with dendritic cells." } ], "identifier" : "uoadl:1308840", "language" : "gre", "dc:rights" : { "@id" : "https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/" }, "subject" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc-classifier/923480059", "title" : "Διερεύνηση του τρόπου παραγωγής και δράσης πεπτιδικών θραυσμάτων της προθυμοσίνης α: νέα ανοσοενισχυτικά μόρια των λεμφοκυτταρικών αποκρίσεων", "type" : "http://semantics.gr/authorities/openarchives-item-types/PhD-thesis", "dc:type" : [ "born_digital_thesis", { "@language" : "en", "@value" : "Doctoral Dissertation" }, { "@language" : "el", "@value" : "Διδακτορική Διατριβή" } ], "created" : "2013" } ], "@context" : { "rights" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/rights", "@type" : "@id" }, "provider" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/provider" }, "object" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/object", "@type" : "@id" }, "isShownAt" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/isShownAt", "@type" : "@id" }, "dataProvider" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/dataProvider" }, "aggregatedCHO" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/aggregatedCHO", "@type" : "@id" }, "type" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/type", "@type" : "@id" }, "identifier" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/identifier" }, "description" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/description" }, "created" : { "@id" : "http://purl.org/dc/terms/created" }, "creator" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/creator" }, "language" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/language" }, "title" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/title" }, "subject" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/subject", "@type" : "@id" }, "exactMatch" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#exactMatch", "@type" : "@id" }, "broader" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#broader", "@type" : "@id" }, "altLabel" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#altLabel" }, "prefLabel" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#prefLabel" }, "closeMatch" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#closeMatch", "@type" : "@id" }, "note" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#note" }, "ore" : "http://www.openarchives.org/ore/terms/", "owl" : "http://www.w3.org/2002/07/owl#", "svcs" : "http://rdfs.org/sioc/services#", "skos" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#", "rdfs" : "http://www.w3.org/2000/01/rdf-schema#", "rdaGr2" : "http://rdvocab.info/ElementsGr2/", "edm" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/", "ekt" : "https://www.semantics.gr/authorities/schemanamespaces/ekt#", "doap" : "http://usefulinc.com/ns/doap#", "rdf" : "http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#", "xalan" : "http://xml.apache.org/xalan", "dcterms" : "http://purl.org/dc/terms/", "wgs84_pos" : "http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#", "foaf" : "http://xmlns.com/foaf/0.1/", "crm" : "http://www.cidoc-crm.org/rdfs/cidoc_crm_v5.0.2_english_label.rdfs#", "dc" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/" } }