{ "@graph" : [ { "@id" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc-classifier/923480059", "@type" : "skos:Concept", "broader" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc-classifier/1207796479", "closeMatch" : [ "http://semantics.gr/authorities/ekt-unesco/106577070", "http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh85101683", "http://id.loc.gov/authorities/subjects/sh85062884", "http://vocabularies.unesco.org/thesaurus/concept4154", "http://semantics.gr/authorities/LC-gr/fysiologia" ], "exactMatch" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc/923480059", "note" : { "@language" : "en", "@value" : "isi - Physiology includes resources concerned with the normal and pathologic functioning of living cells, tissues, and organisms. Topics include comparative physiology, molecular biochemistry of cell function, applied physiology, and pharmacological intervention in pathophysiological processes." }, "prefLabel" : [ { "@language" : "en", "@value" : "Physiology" }, { "@language" : "el", "@value" : "Φυσιολογία" } ] }, { "@id" : "http://semantics.gr/authorities/openarchives-item-types/PhD-thesis", "@type" : "skos:Concept", "altLabel" : { "@language" : "en", "@value" : "Doctoral dissertations" }, "broader" : "http://semantics.gr/authorities/openarchives-item-types/Research-Paper-", "exactMatch" : "http://vocab.getty.edu/aat/300312076", "prefLabel" : [ { "@language" : "en", "@value" : "PhD thesis" }, { "@language" : "el", "@value" : "Διδακτορική διατριβή" } ] }, { "@id" : "https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/aggregation/provider/000005-uoadl%3A1309511%231", "@type" : "ore:Aggregation", "aggregatedCHO" : "https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/pergamos/000005-uoadl%3A1309511", "dataProvider" : "Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών", "isShownAt" : "https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/uoadl:1309511", "object" : "http://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/preview/lib/default/data/1309511", "provider" : "Greek Aggregator OpenArchives.gr | National Documentation Centre (EKT)", "edm:rights" : { "@id" : "http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/" } }, { "@id" : "https://www.openarchives.gr/aggregator-openarchives/edm/pergamos/000005-uoadl%3A1309511", "@type" : "edm:ProvidedCHO", "creator" : { "@language" : "el", "@value" : "Λαγοπάτη Νεφέλη" }, "description" : [ { "@language" : "el", "@value" : "To διοξείδιο του Τιτανίου (TiO2) είναι ένα υλικό με ευρύ φάσμα κοινών \nεφαρμογών, αλλά και εφαρμογών υψηλής τεχνολογίας. Κρυσταλλώνεται σε μορφή \nρουτιλίου, ανατάση και μπρουκίτη, ενώ σε χαμηλές θερμοκρασίες υπάρχει σε άμορφη \nκατάσταση. Χαρακτηρίζεται ως ημιαγωγός n τύπου. Χρησιμοποιείται σε χρώματα, \nπλαστικά, τρόφιμα, καλλυντικά, φάρμακα, τεχνητά εμφυτεύματα οστών (λόγω της \nβιοσυμβατότητάς του), σε οπτικές επιστρώσεις σε διηλεκτρικούς καθρέπτες, στον \nκαθαρισμό τοξικών αποβλήτων, στην καταπολέμηση ανάπτυξης μικροοργανισμών, σε \nαποστειρώσεις χώρων. \nΤα τελευταία χρόνια, εργασίες που εστιάζουν στο πεδίο της έρευνας για τη \nθεραπεία του καρκίνου, υποστηρίζουν ότι οι μηχανισμοί ρύθμισης του κυτταρικού \nθανάτου και συγκριμένα η απόπτωση, παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο στην \nκαρκινογένεση με τους μηχανισμούς ελέγχου του κυτταρικού πολλαπλασιασμού. \nΑπόπτωση συναντάται στα περισσότερα κακοήθη νεοπλάσματα, ενώ εντονότερη \nαποπτωτική δραστηριότητα εμφανίζεται σε ταχέως αναπτυσσόμενους όγκους. Οι \nδιάφορες μορφές θεραπείας του καρκίνου (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, \nορμονοθεραπεία), υπό συνθήκη, επάγουν την απόπτωση. Πρόσφατα, πολλές έρευνες, \nμεταξύ των οποίων και η παρούσα μελέτη, εστιάζουν στην πιθανή χρήση του, φωτο-\nενεργοποιημένου με υπεριώδη ακτινοβολία, TiO2 σε ιατρικές εφαρμογές που \nστοχεύουν στη θεραπεία του καρκίνου. Δεδομένης της υψηλής συχνότητας του \nκαρκίνου του μαστού, εισάγεται η ιδέα της δοκιμής της επίδρασης του TiO2 σε \nνεοπλασίες αυτής της μορφής. Στόχος είναι η αύξηση του αυθόρμητου κυτταρικού \nθανάτου στα κύτταρα του όγκου (το φωτο-ενεργοποιημένο (με UV-Α) ΤiΟ2, οδηγεί σε \nσχηματισμό ζευγών ηλεκτρονίων–οπών, που αντιδρούν με το νερό και το οξυγόνο, \nσχηματίζοντας ROS (reactive oxygen species) που τελικά οδηγούν σε οξειδωτικό \nστρες) αλλά και η μείωση της αντοχής των νεοπλασματικών κυττάρων στις διάφορες \nμορφές θεραπείας. \nΣκοπός της παρούσας διατριβής είναι η διερεύνηση της πιθανής κυτταροτοξικής \nδράσης του φωτο-ενεργοποιημένου ΤiΟ2 στα καρκινικά κύτταρα. Έτσι, το ΤiΟ2 \nεισάγεται στα κύτταρα και εν συνεχεία πυροδοτεί ενδοκυτταρικές βιοχημικές \nαντιδράσεις, καθώς ενεργοποιείται με υπεριώδη ή και ορατή ακτινοβολία. Δύο \nκαρκινικές κυτταρικές σειρές που προέρχονται από επιθηλιακά κύτταρα μαστού, η \nμία χαμηλής (MCF-7) και η άλλη εντονότερης (MDA-MB-468) διαφοροποίησης, \nχρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να μελετηθεί η επίδραση του TiO2, μέσω της μελέτης \nειδικών παραμέτρων (ποσοστιαία σύσταση φάσεων ανατάση / ρουτιλίου, μέγεθος των \nνανοσωματιδίων, συγκέντρωση, χημική τροποποίηση), παρουσία ακτινοβολίας UV-A ή \nορατού φωτός, στην επιβίωση των κυττάρων. Αρχικά, μελετήθηκε η επίδραση λύματος-\nπηκτής (sol-gel) αλλά και εναιωρημάτων TiO2, ή χημικά τροποποιημένου TiO2, σε \nδιαφορετικές φάσης κρυστάλλωσης, διαφορετικά μεγέθη και συγκεντρώσεις, μετά από \nπλήρη χαρακτηρισμό (micro Raman και DLS). Οι μέθοδοι που εφαρμόστηκαν ήταν το \nMTT assay, η κυτταρομετρία ροής (χρώση με P.I.), η τεχνική Western Blotting και \nη ανίχνευση του κατακερματισμένου DNA (DNA laddering). \nΠαρατηρήθηκε επιλεκτική δράση του sol-gel TiO2 (2.6nm - 20nm) στα κύτταρα \nMDA-MB-468, ενώ τα MCF-7 δεν πλήττονται σοβαρά. Το φωτο-ενεργοποιημένο TiO2, \nοδήγησε σε μείωση (70%) του ποσοστού των κυττάρων που βρίσκονται στη φάση G1. Η \nεπιβίωση των κυττάρων μειώνεται βαθμιαία, αυξανομένης της συγκέντρωσης του \nTiO2. Σε συγκέντρωση 16 μM TiO2 επιβιώνει το 50% των κυττάρων MDA-MB- 468 και \nτο 80% των MCF-7. Επιπλέον, συγκεντρώσεις μεταξύ των 14-15 μM φωτο-\nενεργοποιημένου TiO2 οδηγούν σε ποσοστό επιβίωσης 40-50% για τα MDA-MB- 468, \nενώ για τα MCF-7 το ποσοστό είναι 75–85%. Η επίδραση του φωτο-ενεργοποιημένου ή \nμη, TiO2 επάγει τη θραύση της PARP, που αποτελεί έναν αποπτωτικό δείκτη. \nΕπιπλέον, οδηγεί σε μείωση της έκφρασης της Bcl-2, και ταυτόχρονη αύξηση της \nέκφρασης της Bax, επιβεβαιώνοντας το παραπάνω συμπέρασμα (τα επίπεδα των Bcl-xL \nκαι Bad παραμένουν αμετάβλητα). Τέλος, προκαλεί κατακερματισμό (laddering) του \nDNA στα κύτταρα MDA-MB-468. \nΗ επιβίωση των κυττάρων μειώνεται με την αύξηση της συγκέντρωσης του \nεναιωρήματος TiO2 Evonik P25 (ανατάσης 75%/ρουτίλιο 25%) (138.5 nm και ζ \nδυναμικό: ZP=(-11.7±8) mV), για συγκεντρώσεις >20μM. Σε συγκέντρωση 24μM \nεπιβιώνει το 50% των MDA-MB-468 και ποσοστό ~70% των MCF-7. Σε συγκέντρωση 19 \nμM φωτο-ενεργοποιημένου (με UV-Α) TiO2 Evonik P25 επιβιώνει το 50% των \nMDA-MB-468 και ποσοστό ~80% των MCF-7 κυττάρων. Το φωτο-ενεργοποιημένο \nεναιώρημα TiO2 στα MDA-MB-468, επάγει τη θραύση της PARP, οδηγεί σε μικρή \nαύξηση της Bax και προκαλεί ασθενές DNA laddering. \nΗ επιβίωση των κυττάρων μειώνεται καθώς αυξάνεται η συγκέντρωση του \nεναιωρήματος TiO2 (Sigma Aldrich) (ανατάσης 100%) (111.3 nm και ζ δυναμικό: \nZP=(-16.7±9) mV). Για συγκέντρωση >20 μM επιβιώνει το 50% των κυττάρων \nMDA-MB-468 και το 70% των MCF-7. Σε συγκέντρωση 17 μM φωτο-ενεργοποιημένου (με \nUV–Α) TiO2 Sigma Aldrich επιβιώνει το 50% των MDA-MB-468 και το 75% των MCF-7 \nκυττάρων. Η επίδραση του φωτο-ενεργοποιημένου ή μη, TiO2 (Sigma Aldrich), στα \nMDA-MB-468, επάγει τη θραύση της PARP, οδηγεί σε μικρή αύξηση της Bax και \nπροκαλεί DNA laddering. \nΓια συγκεντρώσεις ακόμη και 100μΜ εναιωρήματος τροποποιημένου με άζωτο TiO2 \n(N-doped TiO2) (129.2 nm) και ζ δυναμικό: ZP=(-11.4±7) mV) επιβιώνει \nπερισσότερο από το 80% των κυττάρων MDA-MB-468 και των MCF-7. Το φωτο-\nενεργοποιημένο με ορατή ακτινοβολία, N-doped TiO2, μειώνει βαθμιαία τον \nπληθυσμό των κυττάρων και των δύο κυτταρικών σειρών, με ελαφρά εντονότερη δράση \nστα MDA-MB-468. Σε συγκέντρωση 40μΜ επιβιώνει το 70% του πληθυσμού των \nMDA-MB-468 και το 90% των MCF-7 κυττάρων. Επάγεται η θραύση της PARP, σε πολύ \nμικρό ποσοστό, οδηγεί σε πολύ μικρή αύξηση της Bax και προκαλεί ασθενές DNA \nladdering. \nΗ συγκέντρωση 21μΜ εναιωρήματος τροποποιημένου με Άργυρο TiO2 (Ag-doped TiO2) \n(144.5 nm) και ζ δυναμικό: ZP=(-14.8±8) mV), επάγει το θάνατο στο 50% των \nκυττάρων MDA-MB-468, αφήνοντας το 80% των κυττάρων MCF-7 σχεδόν ανεπηρέαστο. Σε \nσυγκέντρωση 18 μΜ φωτο-ενεργοποιημένου (με UV–Α) Ag-doped TiO2 επιβιώνει τελικά \nπερίπου το 50% των κυττάρων MDA-MB-468 και το 70% των MCF-7. Το φωτο-\nενεργοποιημένο με UV-A ή μη, Ag-doped TiO2 επάγει τη θραύση της PARP, οδηγεί σε \nμείωση της Bcl-2, σε αύξηση της Bax και προκαλεί DNA laddering. \n\nΣυμπερασματικά, τα σημαντικότερα αποτελέσματα της διδακτορικής διατριβής \nσυνοψίζονται ως εξής:\n•\tΤο sol-gel TiO2, είναι πιο δραστικό από όλα τα εναιωρήματα που \nδοκιμάστηκαν. Είναι περισσότερο ομοιογενές από τα εναιωρήματα, επιτρέποντας \nακριβέστερη εκτίμηση της τελικής συγκέντρωσης TiO2 στα δείγματα. Επιπλέον, η \nκατανομή του μεγέθους των νανοσωματιδίων σε μορφή sol-gel, δείχνει ότι κατά \nμέσο όρο είναι πολύ μικρότερα στο τελικό διάλυμα, συγκρινόμενα με τα \nεναιωρήματα, αφού σε μορφή εναιωρήματος ευνοείται ο σχηματισμός συσσωματωμάτων, \nπου αυξάνει το μέγεθος των σωματιδίων. \n•\tΤο εναιώρημα TiO2 Sigma Aldrich είναι δραστικότερο από το Degussa P25, \nλόγω της διαφορετικής φάσης κρυστάλλωσης. Το Sigma Aldrich, είναι 100% \nανατάσης, ενώ στο Degussa P25, συνυπάρχουν ανατάσης (75%) και ρουτίλιο (25%). Η \nύπαρξη φάσης ρουτιλίου μειώνει τη δραστικότητα. Ο καθαρός ανατάσης αυξάνει την \nποσότητα των ROS. Η δραστικότητα του TiO2 μειώνεται μεταβαίνοντας από το άμορφο \nTiO2, στον καθαρό ανατάση, στον ανατάση/ρουτίλιο και τέλος στο καθαρό ρουτίλιο.\n•\tΤο N-doped TiO2 παρ’ όλο που δεν έδειξε θεαματική κυτταροτοξική δράση, \nεν τούτοις προσφέρει αποτελέσματα ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, αφού επιτρέπει την \nενεργοποίηση με ορατή ακτινοβολία. Το Ag-doped TiO2 είναι αρκετά δραστικό.\n•\tΗ κυτταροτοξικότητα του φωτο-ενεργοποιημένου TiO2 σχετίζεται με το \nμηχανισμό της απόπτωσης. Το φωτο-ενεργοποιημένο TiO2 επάγει τη θραύση της PARP \nστα κύτταρα MDA-MB-468, αλλά όχι και στα MCF-7, ενώ η μείωση της Bcl-2 και η \nαύξηση της Bax, επιβεβαιώνουν κατά περίπτωση, το συμπέρασμα αυτό, σε συνδυασμό \nμε την εικόνα του κατακερματισμένου DNA. \n•\t Η επιλεκτική τοξικότητα των νανοσωματιδίων TiO2 μεταξύ των δύο \nκυτταρικών σειρών, πιθανώς σχετίζεται με τις ιδιότητες της επιφάνειας των \nκυττάρων. Η διαφορετική σύσταση της κυτταρικής μεμβράνης ίσως διαφοροποιεί και \nτις αλληλεπιδράσεις μεμβρανικών πρωτεϊνών με το TiO2, που για τα MCF-7 είναι \nμάλλον ασθενέστερες, με αποτέλεσμα τον επιλεκτικό θάνατο των MDA-MB-468. \n•\tΗ βελτιστοποίηση της μεθόδου θα μπορούσε να περιλαμβάνει την \nπροσπάθεια αντικατάστασης ης ακτινοβολίας UV-A, με ορατό φως. Αυτό \nεπιτυγχάνεται με τροποποίηση του TiO2 με άζωτο, αλλά με μέθοδο που να συμβάλλει \nστη δραστικότητά του." }, { "@language" : "en", "@value" : "Titanium Dioxide (TiO2) is a material with a wide range of common as well as \nstate-of -the-art applications. Actually it is demonstrably used in paints, \nplastics, cosmetics, artificial bone implants and also in optical coatings on \ndielectric mirrors. Furthermore, titanium dioxide is widely used in biomedical \napplications, due to its mechanical properties, biocompatibility and of course \nfor photocatalysis purposes. It is now well established that photoexcited \ntitanium dioxide (TiO2) can drive various chemical reactions due to its strong \noxidizing and reducing ability and can also affect cellular activity, including \napplications in cancer cells treatment, and self-sterilized surfaces. It is \ncrystallized in the form of rutile, anatase and broukite, while at low \ntemperatures, it exists in amorphous condition. It is characterized as n-type \nsemiconductor. \nRecently, many studies, in the field of cancer treatment research, suggest that \nthe regulatory mechanisms of apoptotic-cell death play as important role in \ncarcinogenesis as control mechanisms of cell proliferation do. Apoptosis is \nrelevant to the majority of malignant tumorigenesis. The apoptotic activity \noccurs in a more vigorous rate in rapidly growing tumors. The usual applied \ntreatments (chemotherapy, radiotherapy, hormonotherapy), conditionally aim to \ninduce apoptosis. Recent studies demonstrated that TiO2 induces death by \napoptosis in different types of cells, such as mesenchymal stem cells, \nosteoblasts and many others. Furthermore, the photocatalytic properties of \nTiO2-mediated toxicity have been shown to eradicate cancer cells, upon \nirradiation with light whose wavelength is <390 nm (UV-A), via the mechanism of \noxidative stress. Photon energy generates pairs of electrons and holes which \nreact with water and oxygen into the cells to yield reactive oxygen species \n(ROS), which have been proved to significantly damage cancer cells. \nConsequently, many scientific groups, including ours, have focused on the use \nof TiO2 as an anticancer agent in the presence of UV-A light. Given the high \nincidence of breast cancer (especially in Europe and United States of America) \nduring the last decades, this neoplastic type was selected in order to examine \nthe effects of TiO2 on breast cancer epithelial cells. \nThe ultimate objective is to increase the spontaneous cell death of tumor \ncells, leaving unaffected the adjacent healthy cells and additionally to \ndecrease the resistance of cancer cells to various treatments.\nThe aim of this Ph. D. Thesis was to examine the possible toxicity of \nnanostructured TiO2 on breast cancer epithelial cells. Thus, cell toxicity of \nphoto-activated TiO2 nanoparticles was assessed in two cancer cell lines, the \nMDA-MB-468 and the MCF-7, both derived from breast epithelium. Cells were \nirradiated, using UV-A light, in the presence of nanostructured titania. In \nrecent years, it has been an increased concern about the nanotoxicology and the \nfactors, which are intertwined with it. Due to the importance of this size \nclass of particles, there is a need of clarification and establishment of the \ndependence between nanoparticle physicochemical properties and their cytotoxic \npotential. In this regard, specific parameters (percentage of crystal phase of \nanatase and rutile in the TiO2 formulation, particle size, concentration, \nchemical modification (doping) were studied in different types of TiO2 sol-gel \nand dispersions, after a complete characterization of nanoparticles (using \nmicro Raman and Dynamic Light Scattering (DLS)). MTT colorimetric assay was \nemployed to estimate the percentage of viable cells after each treatment. \nPropidium iodide (PI) flow cytometric (FACScan) assay permitted the examination \nof treatment effects on the cell cycle. Western blot analysis of proteins \n(caspase-mediated PARP cleavage, Bcl-2, Bcl-xL, Bax and Bad) expression and \ncharacterization as well as DNA laddering assay were used to detect cell \napoptosis. \nWe demonstrated that cell viability gradually decreases as the concentration of \nTiO2 sol-gel (2.6 - 20nm) increases, specifically in the highly malignant \nMDA-MB-468 cancer cells, whereas MCF-7 cells were not considerably affected. In \nparticular, a concentration of about 16 μM TiO2 induces a reduction of about \n50% in MDA-MB-468 cell population, while the same dose leaves 80% of the MCF-7 \ncells intact. A concentration of about 14-15 μM of UV-A-irradiated TiO2 reduced \nMDA-MB-468 cell viability by 40-50% while the relevant percentage of MCF-7 cell \nviability is 75%-85. Also, photo-excited TiO2 decreased the percentage of \nMDA-MB-468 cells (~70%), existing in G1 phase. PARP (113 kDa) is one of the \nmain cleavage targets of activated caspases and participates in DNA repair, in \na post stress plight. Cleavage of PARP no longer support the enzymatic DNA \nrepair function, thus providing a marker of cells undergoing apoptosis. \nPhoto-excited TiO2 sol-gel induced caspase-mediated PARP cleavage in MDA-MB-468 \ncells, compared with the control group. Also, Bcl-2 family proteins play a \npivotal role in the regulation of cell apoptosis. Photo-excited TiO2 sol-gel \nwas proven to decrease Bcl-2, and simultaneously increase Bax expression \n(confirmed apoptosis indices). Bcl-xL and Bad expression was not significantly \naffected by photo-excited TiO2 nanoparticles. These results are in agreement \nwith the observed increase in PAPR cleavage. Finally, photo-excited TiO2 \ninduced DNA laddering in MDA-MB-468 cells.\nCell viability gradually decreases as the concentration of TiO2 Evonik P25 \ndispersion (anatase 75%/rutile 25%) (138.5 nm, zeta potential: ZP = (-11.7±8) \nmV) increases. In particular, a concentration of more than 24 μM TiO2 Evonik \nP25 induces a reduction of about 50% in MDA-MB-468 cell population, while the \nsame dose leaves 70% of the MCF-7 cells intact. A concentration of about 19 μM \nof UV-A-irradiated TiO2 Evonik P25 reduced MDA-MB-468 cell population by 50%, \nleaving viable the 80% of MCF-7. Photo-excited TiO2 Evonik P25 induced PARP \ncleavage, increased Bax expression and DNA laddering in MDA-MB-468 cells.\nThe viability of both cells lines gradually decreases as the concentration of \nTiO2 (Sigma Aldrich) dispersion (anatase 100%) (111.3 nm, ZP =(-16.7±9) mV) \nincreases. In particular, a concentration of more than 20 μM TiO2 induces a \nreduction of about 50% in MDA-MB-468 cell population, while the same dose \nleaves 70% of the MCF-7 cells intact. A concentration of about 17 μM of \nUV-A-irradiated TiO2 reduced MDA-MB-468 cell population by 50%, leaving viable \nthe 75% of MCF-7. TiO2 or photo-excited TiO2 (anatase 100%) induced PARP \ncleavage, increased Bax expression and DNA laddering in MDA-MB-468 cells.\nConcentrations of about 100 μΜ N-doped TiO2 (129.2 nm, ZP=(-11.4±7) mV) leave \nalmost viable and functional more than 80% of both cell populations. \nPhoto-excited, with visible light, N-doped TiO2 decreases gradually cell \nviability, and this effect is more intense on MDA-MB-468 cells, than MCF-7. In \nthe presence of 40 μΜ photo-excited N-doped TiO2, 70% of MDA-MB-468 is viable \nand approximately 90% of MCF-7 cells. Photo-excited N-doped TiO2 induced a \nslight increase in PARP cleavage, increased Bax expression and DNA laddering in \nMDA-MB-468 cells.\nOur results also demonstrated that a concentration of 21 μΜ Ag-doped TiO2 \n(144.5 nm, ZP=(-14.8±8) mV) induced a decrease of 50% in MDA-MB-468 cells, \nleaving intact about 80% of MCF-7. In the presence of 18μΜ photo-excited \nAg-doped TiO2, 50% of MDA-MB-468 cells and 70% of MCF-7 is still viable. \nAg-doped or photo-excited Ag-doped TiO2 induced PARP cleavage, decreased Bcl-2 \nexpression, increased Bax expression and DNA laddering in MDA-MB-468 cells.\nIn conclusion, the most important results of this doctorate thesis are \nsummarized as follows: \n•\tSol-gel TiO2 was proven to be the most effective form of TiO2. This \ncould be attributed to its homogeneity, compared to that of dispersions, which \nallows accurate estimation of the final TiO2 concentration in cell cultures. \nAlso, size distribution showed that sol-gel nanoparticles size was smaller than \nthe others, on average, since aggregates formation was established in the case \nof dispersions, which increase the final size of nanoparticles. \n•\tTiO2 Sigma Aldrich dispersion is more effective than the TiO2 Evonik \nP25, due to the different crystal phase. Sigma Aldrich is crystallized as \nanatase at 100%, while TiO2 Evonik P25 is an anatase/rutile mixture. The \ngeneral trend appears to be that amorphous TiO2 particles produce more ROS than \nanatase TiO2 particles with the same size. In addition, 100% anatase TiO2 \nparticles have higher ROS activities than anatase/rutile mixtures with the same \nsizes and pure rutile TiO2 particles. Thus, ROS activity of anatase/rutile TiO2 \ndecreased as the fraction of rutile increased. \n•\tN-doped TiO2 showed a slight cytotoxic effect. However, our results \nare very encouraging and promising, as N-doping allows the replacement of UV-A \nwith tissue - friendly visible light. \n•\tDoping TiO2 with silver is proven to be effective. \n•\tThe molecular mechanism of TiO2 nanoparticles cytotoxicity was \nassociated with increased pro-apoptotic Bax expression, decrease anti-apoptotic \nBcl-2 expression and caspase-mediated poly (ADP-ribose) polymerase (PARP) \ncleavage thus resulting in DNA fragmentation and programmed cell \ndeath-apoptosis. \n•\tOur data also demonstrated that the cytotoxicity of TiO2 nanoparticles \nis cell-dependent, since MCF-7 cells showed no significant response to TiO2 \nparticles of both dispersions, compared to MDA-MB-468. These differences may be \nattributed to protein composition of the cell membrane and the manner that \nmembrane proteins interact with the TiO2 particles. Weak TiO2 particle-membrane \ninteractions in MCF-7 cells, could explain the high survival rates of \nparticle-exposed cells. In contrast, TiO2 nanoparticles exerted significant \ntoxicity on MDA-MB-468 cells, possibly as a result of increased and intense \ninteractions between the TiO2 particles and the cell membrane. \n•\tFurther studies, aiming at the development of visible-light-activated \nTiO2 nanoparticles, doped with nitrogen and other non-metals, for targeted \ncancer therapy, are in progress, thus avoiding UV-A irradiation, which is quite \nharmful for cells." } ], "identifier" : "uoadl:1309511", "language" : "gre", "rights" : "https://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0/", "subject" : "http://semantics.gr/authorities/EKT-voc-classifier/923480059", "title" : "Φωτοκαταλυτική Αντικαρκινική Δράση Διοξειδίου του Τιτανίου (TiO2): Μηχανισμοί και Εφαρμογές", "type" : [ "born_digital_thesis", { "@language" : "el", "@value" : "Διδακτορική Διατριβή" }, { "@id" : "http://semantics.gr/authorities/openarchives-item-types/PhD-thesis" }, { "@language" : "en", "@value" : "Doctoral Dissertation" } ], "created" : "2013" } ], "@context" : { "exactMatch" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#exactMatch", "@type" : "@id" }, "broader" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#broader", "@type" : "@id" }, "altLabel" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#altLabel" }, "prefLabel" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#prefLabel" }, "type" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/type" }, "description" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/description" }, "rights" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/rights", "@type" : "@id" }, "created" : { "@id" : "http://purl.org/dc/terms/created" }, "subject" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/subject", "@type" : "@id" }, "language" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/language" }, "identifier" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/identifier" }, "title" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/title" }, "creator" : { "@id" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/creator" }, "provider" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/provider" }, "object" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/object", "@type" : "@id" }, "isShownAt" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/isShownAt", "@type" : "@id" }, "dataProvider" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/dataProvider" }, "aggregatedCHO" : { "@id" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/aggregatedCHO", "@type" : "@id" }, "closeMatch" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#closeMatch", "@type" : "@id" }, "note" : { "@id" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#note" }, "ore" : "http://www.openarchives.org/ore/terms/", "owl" : "http://www.w3.org/2002/07/owl#", "svcs" : "http://rdfs.org/sioc/services#", "skos" : "http://www.w3.org/2004/02/skos/core#", "rdfs" : "http://www.w3.org/2000/01/rdf-schema#", "rdaGr2" : "http://rdvocab.info/ElementsGr2/", "edm" : "http://www.europeana.eu/schemas/edm/", "ekt" : "https://www.semantics.gr/authorities/schemanamespaces/ekt#", "doap" : "http://usefulinc.com/ns/doap#", "rdf" : "http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#", "xalan" : "http://xml.apache.org/xalan", "dcterms" : "http://purl.org/dc/terms/", "wgs84_pos" : "http://www.w3.org/2003/01/geo/wgs84_pos#", "foaf" : "http://xmlns.com/foaf/0.1/", "crm" : "http://www.cidoc-crm.org/rdfs/cidoc_crm_v5.0.2_english_label.rdfs#", "dc" : "http://purl.org/dc/elements/1.1/" } }