Music's double role as an educational possession and a therapeutic tool, takes place since Ancient Times. Plato, classifies it on the base of the educational procedure, absolutely correlating the kind of music that youth were listening, with the ethos they were developing. The aspect of music as a mean, correlating to the feelings and overwhelming the whole spirit of a person, leading to purification, refers to Aristotle's theories. Nowadays, music as a mean of treatment, aims to get inside a person's spirit and restore it's lost functionality. Music therapy immediately associates to human development. Besides, emotional maturity begins already in intrauterine age and is determined from the sounds surrounding it. Then, according to the development or not of a type of secure bond, as also with the existence or not of a supporting surrounding, full of experiences and incentives, it is determined whether behavioral or emotional disorders and some forms of learning disabilities will occur to the toddlers. At this point, nursery school's role is determinant as far as the existence of early interventional programs and the detection of a problem are concerned. Music then, can become a useful tool approaching children's difficulties, making them functional in a social, emotional and at the same time cognitive level. That's why, we refer to Pedagogical music therapy in education, as every activity based on music that takes place, is an experience that has an impact to the multilateral development of a child. Music therapy does not give importance to the musical outcome but to the whole process, being indifferent to the outcome. That's the reason why, recent years, music as a mean of treatment is of particular interest to the field of Special Education.
Βιβλιογραφία: σ. 109-113
115 σ.
Ο διττός ρόλος της μουσικής ως μορφωτικό αγαθό και θεραπευτικό εργαλείο κάνει την εμφάνιση του ήδη από την αρχαιότητα. Συγκεκριμένα, ο Πλάτωνας την κατατάσσει στη βάση της εκπαιδευτικής διαδικασίας καθώς συσχέτιζε απόλυτα το είδος της μουσικής με την ανάπτυξη σωστού ήθους. Στις θεωρίες του Αριστοτέλη, παρουσιάζεται η μουσική ως μέσο που συσχετίζεται με τα συναισθήματα και κατακλύζει ολόκληρο τον ψυχισμό του ατόμου, οδηγώντας σε κάθαρση. Σήμερα η μουσική ως μέσο θεραπείας έχει σκοπό να εισχωρήσει στον ψυχισμό του ατόμου και να επιφέρει τη χαμένη του λειτουργικότητα. Η μουσικοθεραπεία έγκειται στις αρχές της ψυχοθεραπείας και συσχετίζεται άμεσα με την ανάπτυξη του ανθρώπου. Άλλωστε, η συναισθηματική ωρίμανση του ατόμου ξεκινά ήδη από τον ενδομήτριο χώρο και καθορίζεται από τους ήχους που το περικλείουν. Έτσι λοιπόν, ανάλογα με την ανάπτυξη ή όχι ενός ασφαλούς τύπου δεσμού καθώς και με την ύπαρξη ή όχι υποστηρικτικού περιβάλλοντος, γεμάτο από εμπειρίες και ερεθίσματα, καθορίζεται η εμφάνιση διαταραχών στη συμπεριφορά ή στα συναισθήματά των παιδιών καθώς και κάποιων μορφών μαθησιακών δυσκολιών. Στο σημείο αυτό ο ρόλος του νηπιαγωγείου για την ανίχνευση του προβλήματος και της ύπαρξης προγραμμάτων πρώιμης παρέμβασης είναι καθοριστικός. Η μουσική λοιπόν, μπορεί να αποβεί ένα χρήσιμο εργαλείο προσεγγίζοντας τις δυσκολίες του παιδιού, καθιστώντας το λειτουργικό σε ένα κοινωνικό-συναισθηματικό-γνωστικό επίπεδο. Στον εκπαιδευτικό χώρο αναφερόμαστε στην Παιδαγωγική μουσικοθεραπεία καθώς κάθε δραστηριότητα που λαμβάνει χώρα με βάση τη μουσική αποτελεί βίωμα. Η μουσικοθεραπεία δεν δίνει σημασία στο μουσικό αποτέλεσμα αλλά στην όλη διαδικασία, έχοντας ως κύριο στόχο την ολόπλευρη ανάπτυξη του παιδιού. Γι’ αυτό το λόγο και τα τελευταία χρόνια η μουσική ως μέσο θεραπείας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και στο χώρο της Ειδικής Αγωγής.
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
