Η χρόνια υπέρταση είναι η αύξηση της αρτηριακής πίεσης που είτε χρονικά προηγείται της κύησης, είτε εμφανίζεται πριν την εικοστή εβδομάδα. Σε σχέση με τις νορμοτασικές κυήσεις, οι έγκυες με χρόνια υπέρταση έχουν αυξημένες πιθανότητες για εμφάνιση επιπλοκών τόσο κατά την διάρκεια της κύησης, κατά τον τοκετό αλλά και στην μετέπειτα ζωή τους. Οι επιπλοκές αυτές δεν αφορούν μόνο την ίδια τη μητέρα αλλά και το κυοφορούμενο έμβρυο και νεογνό. Παρά τους τεκμηριωμένους κινδύνους της χρόνιας υπέρτασης αλλά και τα οφέλη της αντιυπερτασικής θεραπείας, η νόσος συνεχίζει να αποτελεί μία από τις πιο διαδεδομένες παθήσεις, υπεύθυνη για καρδιαγγειακή νόσο και για μία σειρά ασθενειών με συνέπεια υψηλά ποσοστά θνησιμότητας, με κύριο μεσολαβητή όλων των ανεπιθύμητων συνεπειών, την προεκλαμψία.
Για τη διαχείριση αυτών των κυήσεων πρωταρχικό μέλημα και στόχο αποτελεί η βέλτιστη περιγεννητική επιβίωση. Τα παραπάνω είναι δυνατόν να επιτευχθούν με την έγκαιρη αξιολόγηση και ανίχνευση πριν από τη σύλληψη σε συνδυασμό με την ορθή συμβουλευτική, έπειτα με την ορθή προγεννητική φροντίδα μητέρας και εμβρύου, τον έγκαιρο τοκετό και την στενή παρακολούθηση κατά τη διάρκειά αυτού αλλά και στην μετέπειτα περίοδο. Εδώ σημαντικό ρόλο παίζει η ίδια η γυναίκα με την αυτό -παρακολούθηση των τιμών της αρτηριακής πίεσή της αλλά και οι ιατροί και οι μαίες ως συνοδοιπόροι στο ταξίδι της κύησης που συνοδεύεται με τη χρόνια υπέρταση.
Chronic hypertension is the increased blood pressure that either precedes pregnancy, or occurs before the twentieth week of pregnancy. In relation to normotensive pregnancies, pregnant women with chronic hypertension have increased risk of developing complications both during pregnancy, during delivery and later in life. These complications not only concern the mother herself but also the fetus and newborn baby. Despite the documented risks of chronic hypertension and the benefits of antihypertensive treatment, the disease continues to be one of the most widespread conditions, responsible for cardiovascular disease and a series of diseases with consequent high mortality rates, with preeclampsia as the main mediator of all unwanted consequences.
For the management of these pregnancies, the primary concern and goal is optimal perinatal survival. All these can be achieved by early assessment and detection before conception combined with proper counseling, then with proper prenatal care of mother and fetus, timely delivery and close monitoring during and after conception. Here, the woman herself plays an important role with self-monitoring of her blood pressure values, but also doctors and midwives as fellow travelers on the journey of pregnancy accompanied by chronic hypertension.
79 σ.
Βιβλιογραφία : σ. 64 - 79
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
