The aim of this study is to try to answer the question of managing prolonged pregnancies, and specifically whether the procedure of selective induction after 41 weeks of pregnancy is superior or, on the contrary, the waiting procedure for automatic initiation of labor until a predetermined period of time or if there are indications for completion and which method ensures the best perinatal outcome. MATERIALS AND METHODS The most recently published guidelines for the management of prolonged pregnancies were searched, collated and descriptively reviewed. More specifically, international guidelines were found from the American College of Obstetricians and Gynecologists (ACOG 2014) (ACOG Practice Bulletin No146: Management of Late-Term and Postterm Pregnancies), from The Society of Obstetricians and Gynecologists of Canada (SOGC 2017) (SOGC Clinical Practice Guideline No214 Guidelines for the Management of Pregnancy at 41+0 to 42+0 Weeks), by the Royal College of Obstetricians and Gynaecologists (RCOG October 2003) (Antenatal care: Routine care for the healthy pregnant woman), by the NSW Government Guidelines ( 2014) ( Maternity- Management of Pregnancy Beyond 41 Weeks Gestation), from the Deutsche Gesellschaft für Gynäkologie und Geburtshilfe (S1-Leitlinie: Vorgehen bei Terminüberschreitung und Übertragung 02/2010 )(S1-Guideline: Management of Late-term and Post -term Pregnancy) and from UpToDate (2021) (Postterm Pregnancy) . CONCLUSION
A pregnancy that completes 41 weeks (286 days) is defined as prolonged. Determination of gestational age by ultrasound in the 1st trimester reduces the incidence of prolonged pregnancies. Although fetal, neonatal, and maternal morbidity increases after 41 weeks' gestation, there are insufficient data to support that this is solely due to prolonged gestation. In order to prevent the complications that arise as a consequence of extending labor beyond 41 or 42 weeks of gestation, elective induction of labor has been proposed. However, even for this method there are insufficient data that it reduces neonatal/fetal morbidity and maternal complications in relation to the waiting procedure, while the rates of caesarean sections seem to decrease or at least not increase. In conclusion, to avoid a fetal death, a large number of prolonged pregnancies leading to induction of labor is required. Health professionals should inform women thoroughly and a decision should be made together about which option to follow.
Σκοπός της εργασίας αυτής, είναι να προσπαθήσει να απαντήσει στο ερώτημα διαχείρισης των παρατασιακών κυήσεων, και συγκεκριμένα στο αν υπερτερεί η διαδικασία εκλεκτικής πρόκλησης μετά τις 41 εβδομάδες κύησης ή αντίθετα η διαδικασία αναμονής για αυτόματη έναρξη τοκετού μέχρι ένα προκαθορισμένο χρονικό διάστημα ή εφόσον προκύψουν ενδείξεις για ολοκλήρωση της και ποια μέθοδος διασφαλίζει το βέλτιστο περιγεννητικό αποτέλεσμα. ΥΛΙΚΑ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΣ Έγινε αναζήτηση, συλλογή και περιγραφική ανασκόπηση των πιο πρόσφατα δημοσιευμένων κατευθυντήριων οδηγιών για την διευθέτηση των παρατασιακών κυήσεων. Πιο συγκεκριμένα βρέθηκαν διεθνείς οδηγίες από το American College of Obstetricians and Gynecologists( ACOG 2014) (ACOG Practice Bulletin No146: Management of Late-Term and Post term Pregnancies), από το The Society of Obstetricians and Gynaecologists of Canada (SOGC 2017) (SOGC Clinical Practice Guideline No214 Guidelines for the Management of Pregnancy at 41+0 to 42+0 Weeks), από το Royal College of Obstetricians and Gynaecologistis (RCOG October 2003) (Antenatal care: Routine care for the healthy pregnant woman ), από το NSW Government Guidelines ( 2014) ( Antenatal care: Routine care for the healthy pregnant woman) , από το Deutsche Gesellschaft für Gynäkologie und Geburtshilfe (S1-Leitlinie: Vorgehen bei Terminüberschreitung und Übertragung 02/2010 )(S1-Guideline: Management of Late-term and Post-term Pregnancy) και από το UpToDate (2021) (Postterm Pregnancy). ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ-ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Μία κύηση που ολοκληρώνει τις 41 εβδομάδες ( 286 μέρες ) ορίζεται ως παρατασιακή. Ο καθορισμός της ηλικίας κύησης υπερηχογραφικά στο 1ο τρίμηνο μειώνει τα ποσοστά εμφάνισης παρατασιακών κυήσεων. Αν και η εμβρυική, νεογνική και μητρική νοσηρότητα αυξάνεται μετά τις 41 εβδομάδες της κύησης, δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα που να υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην παράταση κύησης. Με σκοπό να προλάβουμε τις επιπλοκές που προκύπτουν ως συνέπεια της παράτασης τοκετού πέρα από τις 41 ή 42 εβδομάδες κύησης έχει προταθεί η εκλεκτική πρόκληση τοκετού. Ωστόσο και για αυτή την τακτική δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα ότι ελαττώνει την νεογνική/ εμβρυική νοσηρότητα και τις μητρικές επιπλοκές σε σχέση με τη διαδικασία αναμονής, ενώ τα ποσοστά καισαρικών τομών φαίνεται ότι μειώνονται ή τουλάχιστον δεν αυξάνονται. Συμπερασματικά, για να αποφευχθεί ένας εμβρυικός θάνατος, απαιτείται ένας μεγάλος αριθμός παρατασιακών κυήσεων που θα οδηγηθούν σε πρόκληση τοκετού. Οι επαγγελματίες υγείας οφείλουν να ενημερώνουν διεξοδικά τις γυναίκες και να λαμβάνεται μια απόφαση από κοινού για το ποια επιλογή θα ακολουθήσουν.
Βιβλιογραφία : σ. 56 - 72
72 σ.
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
