Οι Κυνηγετικές Οργανώσεις απέκτησαν τη σημερινή μορφή τους το 1969 μέσα από το Ν.Δ. 86/1969 περί «Δασικού Κώδικα». Αρκετές από τις διατάξεις του νομοθετήματος αυτού αντιγράφουν αυτούσιες τις προτάσεις των Πανελλήνιων Κυνηγετικών συναντήσεων που είχαν προηγηθεί τη δεκαετία του 1920-1930, απηχώντας επιχειρήματα και αντιλήψεις προστασίας της άγριας ζωής, που θα τα ζήλευαν οι σημερινοί όψιμοι οικολογούντες.
Με βάση τις διατάξεις αυτές, και μετά από συνεχείς πιέσεις των κυνηγετικών οργανώσεων προσλαμβάνονται φύλακες θήρας, προστατεύονται τα είδη που κινδύνευαν, τίθενται αυστηρότατοι κανόνες στη θήρα, περιορίζεται η λαθροθηρία, απαγορεύεται η χρήση παγίδων και διχτύων, απαγορεύεται η θανάτωση και εμπορία προστατευομένων ειδών και ιδρύονται θηρευτικά πάρκα.
Ακόμη μέσα από τις ίδιες τις Διατάξεις του «Δασικού Κώδικα» ιδρύονται και οι σημερινοί 250 Κυνηγετικοί Σύλλογοι σε όλη τη χώρα, οι οποίοι υπάγονται στην δικαιοδοσία των 7 Κυνηγετικών Ομοσπονδιών και αυτές με τη σειρά τους στη δικαιοδοσία της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Ελλάδας. Με αυτόν τον τρόπο διαμορφώνεται πλέον ένα δίκτυο οργανώσεων που συνεργάζονται με την πολιτεία, με κοινά καταστατικά
TEI of West Macedonia
