Οι πολιτικές απασχόλησης αποτελούν ένα από τα εργαλεία των κυβερνήσεων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν την ανεργία και τις συνέπειες της στην αγορά εργασίας. Η δημιουργία προγραμμάτων απασχόλησης και «ενεργοποίησης» των εργαζομένων λαμβάνει χώρα εντός ενός ρυθμιστικού πλαισίου, το οποίο τείνει όλο και περισσότερο προς την «απελευθέρωση» της αγοράς, χωρίς να παρέχει ένα δίχτυ προστασίας για την απασχόληση. Οι κυβερνήσεις των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (2015-2019) και ΝΔ (2019-2022) ήρθαν αντιμέτωπες με μια σειρά κρίσεων που έπληξαν το ελληνικό κράτος και επηρέασαν τις πολιτικές τους σχετικά με την απασχόληση. Παράλληλα, επηρεαζόμενες από τις διαμορφούμενες τάσεις σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε), κινήθηκαν εντός συγκεκριμένων ορίων, με προσανατολισμό επίτευξης συγκεκριμένων στόχων. Ωστόσο, η προώθηση της «ευελιξίας με ασφάλεια» («flexicurity») δε διασφαλίζει την μείωση των επισφαλών μορφών απασχόλησης. Τέλος, η υπονόμευση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και η προσπάθεια ελέγχου της συνδικαλιστικής δράσης από το κράτος δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τη θέση των εργαζομένων.
(EL)
Employment policies are one of the governments' tools to deal with unemployment and its consequences on the labor market. The creation of employment programs and worker "activation" takes place within a regulatory framework that increasingly tends to "liberalize" the market, without providing an employment safety net. The SYRIZA-ANEL (2015-2019) and ND (2019-2022) governments faced a series of crises that hit the Greek state and affected their employment policies. At the same time, influenced by emerging trends at the level of the European Union (EU), they moved within specific limits, with an orientation towards achieving specific goals. However, the promotion of "flexicurity" does not ensure the reduction of precarious forms of employment. Finally, the undermining of trade union rights and the state's attempt to control trade union activity make the position of workers even more difficult.
(EN)
University of Crete
