Η κατανόηση των μηχανισμών προσαρμογής είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε το πώς η ζωή στην Γη συνεχίζεται υπό την επίδραση πολλών διαφορετικών περιβαλλοντικών συνθηκών καθώς και το πώς οι διάφοροι οργανισμοί θα μπορέσουν να προσαρμοστούν στην τρέχουσα παγκόσμια κλιματική αλλαγή. Υπάρχουν πλέον άφθονα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το περιβάλλον μπορεί επίσης να ενεργεί ως φαινοτυπικός παρακινητής έτσι ώστε ένας ενιαίος γονότυπος να είναι συχνά ικανός να εκφράζει τους ενδεχομένους εναλλακτικούς φαινοτύπους ως μηχανισμό απόκρισης σε διαφορετικά περιβάλλοντα. Αυτή η φαινοτυπική πλαστικότητα είναι η συνέπεια των περιβαλλοντικών αλλαγών στη γονιδιακή έκφραση. Η πλαστικότητα είναι συχνά κληρονομική και εξελίσσεται κάτω από την επιλογή, εφόσον οι περιβαλλοντικές συνθήκες είναι αξιόπιστες και η ροή γονιδίων είναι υψηλή μεταξύ των υπο-πληθυσμών. Αντίθετα, η τοπική προσαρμογή και η μειωμένη πλαστικότητα επέρχονται όταν η διασπορά είναι χαμηλή ή όταν η περιβαλλοντική διακύμανση είναι απρόβλεπτη ή αμελητέα. Το παράδειγμα της προσαρμοστικής πλαστικότητας είναι ένα απαραίτητο βήμα στην εξελικτική βιολογία που επεκτείνει την κατανόηση των μηχανισμών της προσαρμοστικής εξέλιξης.
University of the Aegena
