Τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα για να αντιμετωπίσει την παγκόσμια
οικονομική κρίση του 2007 - 2008, οδήγησαν στην αναποτελεσματική εφαρμογή των
βασικών πολιτικών διατήρησης με συνέπεια την αύξηση της περιβαλλοντικής
εγκληματικότητας που σχετίζεται με την παράνομη υλοτομία.
Σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να διερευνήσει και να χαρτογραφήσει την
περιβαλλοντική εγκληματικότητα, που συνδέεται με την παράνομη υλοτομία, στον απόηχο
της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Για να επιτευχθεί αυτό, προτείνεται ένα τροποποιημένο
πλαίσιο Πίεσης – Κατάστασης – Απόκρισης το οποίο περιγράφει της αρνητικές επιπτώσεις
των μέτρων οικονομικής πολιτικής επί των δασών στις περιοχές της Ελλάδας. Αυτό το
εννοιολογικό μοντέλο περιλαμβάνει πρωτογενή δεδομένα της Eurostat και των ελληνικών
δασικών υπηρεσιών που συνδέονται με το ποσοστό των δασών που χρησιμοποιούνται για
την παραγωγή ξυλείας, τον ακριβή αριθμό των παραβάσεων υλοτομίας σε προστατευόμενες
και μη προστατευόμενες περιοχές, και τα κύρια κοινωνικοοικονομικά δεδομένα όπως το
κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. και το ποσοστό ανεργίας. Η επεξεργασία και συσχέτιση αυτών των
δεδομένων εξετάζει δύο χρονικές περιόδους: την περίοδο της οικονομικής ευημερίας (2001
- 2007) και την περίοδο της οικονομικής κατάρρευσης (2008 -2012). Τα αποτελέσματα της
επεξεργασίας των δεδομένων οπτικοποιήθηκαν σε χάρτες μέσω του προγράμματος ArcGis
σε επίπεδο νομού.
Η ανάλυση των αποτελεσμάτων δείχνει ότι κατά την περίοδο της οικονομικής κρίσης, η
κοινωνία δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στις κοινωνικοοικονομικές αλλαγές, αλλά μετά από ένα
ορισμένο χρονικό διάστημα. Παρά την καθυστέρηση αυτή, έχει υπάρξει μια αύξηση της
περιβαλλοντικής εγκληματικότητας στις περιοχές με τη μεγαλύτερη μεταβολή στους
κοινωνικοοικονομικούς δείκτες.
Τέλος έχει παρατηρηθεί, ότι η Ελλάδα δεν αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση όσον αφορά
αυτά τα ζητήματα, κατά συνέπεια, αυτές οι προκλήσεις θα πρέπει να αναμένοται και σε
χώρες με παρόμοιες οικονομικές δυσκολίες.
University of the Aegena
