Στην παρούσα μελέτη επιχειρείται να χαρτογραφηθεί η πορεία και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που συγκροτούν το αυτόνομο φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα καθώς και η σύνδεσή του με τα φεμινιστικά κινήματα- κύματα του παρελθόντος. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκαν ως εργαλεία έρευνας η συνομιλία- συνέντευξη με άτομα που δραστηριοποιούνται σε φεμινιστικές συλλογικότητες και ομάδες στον χώρο της αυτονομίας καθώς και η μελέτη αρχειακού υλικού και εγχειρημάτων που εντάσσονται στον ευρύτερο αυτόνομο/ αντιεξουσιαστικό/ αναρχικό χώρο (έντυπα, μπροσούρες, αυτοκόλλητα, προκηρύξεις, ραδιοφωνικές εκπομπές, μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.α.). Πρόθεση αυτής της εργασίας αποτελεί η ανάγκη της ανάδειξης των δεδομένων και των θεματικών ενασχόλησης των σημερινών αυτόνομων φεμινιστικών ομάδων, οι μορφές πάλης που εφαρμόζουν, ο φεμινιστικός λόγος που αρθρώνεται καθώς και τα μέσα που τον προάγουν, μέσα από τη σκοπιά της υποκειμενικότητας τους, μιας και η ποιοτική έρευνα ως εργαλείο της φεμινιστικής έρευνας ξεδιπλώνει τη βιωματική πρόσληψη των γεγονότων μέσω της συλλογικής εμπειρίας των ίδιων των συμμετεχουσών.
Το εν λόγω εγχείρημα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μιας και το ερευνητικό πεδίο αποκαλύπτει τεράστιο κενό στη βιβλιογραφία λόγω της γκρίζας ζώνης που ακολούθησε τη δεκαετία του 90, με την απογύμνωση των συλλογικών δομών και την μη συστηματική καταγραφή και αρχειοθέτηση του υλικού των αυτόνομων φεμινιστικών ομάδων. Από την άλλη,το σύγχρονο αυτόνομο φεμινιστικό κίνημα χαρακτηρίζεται από ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις που ερμηνεύονται καλύτερα φωτίζοντας την ιστορική του πορεία, άλλωστε, η μνήμη ανέκαθεν αποτελούσε σημαντικό κομμάτι σύνδεσης όλων των κινηματικών αγώνων. Για το λόγο αυτό, κρίθηκε αναγκαία η συγκέντρωση και παράθεση του ιστορικού πλαισίου της δράσης του αυτόνομου φεμινιστικού κινήματος στον Ελλαδικό χώρο, μιας και αφενός αποτέλεσε τη βάση για την ιδεολογική εξέλιξη του πολιτικού εγχειρήματος των φεμινισμών της αυτονομίας και αφετέρου επειδή αποτελεί σπουδαίο τόπο σύγκρισης της μετεξέλιξης του αυτόνομου φεμινιστικού κινήματος των ημερών μας, πεδίο έρευνας της παρούσας εργασίας. Δεν θα μπορούσε λοιπόν, παρά να αναφερθεί εκτενώς, αλλά και να αποτελέσει τον πρόδρομο και την ιδεολογική βάση ενός εξελισσόμενου φεμινιστικού συνεχούς.
Ευελπιστώ ότι αυτή η ερευνητική μελέτη, θα προσφέρει κάποια συμβολή στο πεδίο έρευνας της φεμινιστικής αυτονομίας, μιας η συγκεκριμένη «όψη φεμινισμού», αποτέλεσε την απαρχή του ενεργού ριζοσπαστικού και μάχιμου φεμινισμού στην Ελλάδα, αφήνοντας παρακαταθήκη τη γνώση, την εμπειρία και τα κατάλληλα εργαλεία για τη σύσταση δομών και αντί-δομών , φωτίζοντας την έως τότε κοινωνικά αόρατη διάσταση των έμφυλων σχέσεων στη χώρα μας.
University of the Aegena
