Η εργασία κατανέμει τη δομή της σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος, επιχειρείται η παρουσίαση της Ευρωπαϊκής Μεταναστευτικής Πολιτικής και εξετάζεται η συμβατότητά της με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Στο δεύτερο μέρος της εργασίας ερευνάται η θέση της Ελλάδας στο χώρο ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης της Ε.Ε. Μετά την επισκόπηση της εξέλιξης της μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδας μέσα από τη νομοθεσία της, περιγράφονται οι πρακτικές της ελληνικής διοίκησης απέναντι στο μεταναστευτικό και προσφυγικό φαινόμενο και ειδικότερα τα συστημικά προβλήματα της Ελλάδας και οι παθογένειες του ελληνικού συστήματος απονομής ασύλου αφενός και οι συνθήκες κράτησης μεταναστών και προσφύγων αφετέρου. Γίνεται συνοπτική περιγραφή των συστάσεων που απηύθυναν διεθνείς οργανισμοί προς την Ελλάδα, προκειμένου να σταματήσει τη συστηματική καταπάτηση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων μεταναστών και προσφύγων με την μακροχρόνια κράτησή τους υπό συνθήκες οι οποίες συνιστούσαν ταπεινωτική και απάνθρωπη μεταχείριση σύμφωνα με το άρθρ. 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Περαιτέρω,περιγράφεται με στοιχεία και σχετικούς πίνακες η μετατροπή της Ελλάδας σε κύρια πύλη εισόδου προσφύγων και μεταναστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2015 έως και την έναρξη υλοποίησης της συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας. Γίνεται ιδιαίτερη περιγραφή στοιχείων σχετικά με τις αφίξεις στην Ελλάδα και στο νησί της Λέσβου, από το οποίο πέρασε το 59% συνολικά του προσφυγικού ρεύματος.
University of the Aegena
