Απόψεις γονέων παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας για τη συμβολή της συναισθηματικής νοημοσύνης στην ποιότητα της επικοινωνίας τους με τους εκπαιδευτικούς
Απόψεις γονέων παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας για τη συμβολή της συναισθηματικής νοημοσύνης στην ποιότητα της επικοινωνίας τους με τους εκπαιδευτικούς
Η συνεργασία σχολείου - οικογένειας έχει απασχολήσει αρκετά την επιστημονική κοινότητα κυρίως από επικοινωνιακής πλευράς με απώτερο σκοπό το ‘καλό’ του παιδιού. Το ποιο είναι βέβαια το ‘καλό’ του προσεγγίζεται διαφορετικά από εκπαιδευτικούς και γονείς με αποτέλεσμα να οδηγούνται συχνά σε σύγκρουση ή σε αποξένωση. Το πεδίο των συναισθημάτων αγνοήθηκε στο παρελθόν, ως παράγοντας διερεύνησης της σχέσης γονέων - εκπαιδευτικών. Τα τελευταία χρόνια, τα συναισθήματα και πως αυτά διαχειρίζονται ή όχι, έχουν αρχίσει να συμπεριλαμβάνονται στις μελέτες ώστε να υπάρχει μια πιο σφαιρική εικόνα της πραγματικότητας. Οι σχέσεις των γονέων με τους εκπαιδευτικούς και αντίστροφα, καθορίζονται από τη συναισθηματική κατάσταση και των δύο όταν έρχονται σε επαφή και η αδυναμία σύγκλισης απόψεων οφείλεται και σε παρεξηγήσεις που δημιουργούνται από την αδυναμία κατανόησης πρωτίστως των δικών τους συναισθημάτων και στη συνέχεια των συναισθημάτων που υπάρχουν στον καθένα που έχουν απέναντί τους. Η συναισθηματική νοημοσύνη και η ανάπτυξη αντίστοιχων δεξιοτήτων προκειμένου να διευκολυνθεί αυτή η σχέση αποτελεί αντικείμενο της έρευνας σε θεωρητικό επίπεδο και η διερεύνηση της συμβολής της σε ερευνητικό επίπεδο.
Σκοπός της έρευνας είναι η ενδεικτική χαρτογράφηση της σχέσης γονιού- εκπαιδευτικού υπό το πρίσμα των δεξιοτήτων που απορρέουν από τη συναισθηματική νοημοσύνη που εκδηλώνουν δια των ενεργειών τους οι πρώτοι για τους δεύτερους.
Επιμέρους στόχοι είναι η διερεύνηση των στάσεων των γονιών απέναντι:
● στην πρακτική έκφραση της συναισθηματικής νοημοσύνης
● σε υποθετικές αντιδράσεις που θα είχαν σε περιστατικά με τον εκπαιδευτικό .
● στην οπτική που έχουν διαμορφώσει για την αλληλεπίδραση/εν δυνάμει επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό
● στις προσδοκίες που έχουν διαμορφώσει για το τι μπορούν να αποκομίσουν από την επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό.
● Πως νοηματοδοτούν οι γονείς την επικοινωνία και πόσο αντιλαμβάνονται οι ίδιοι τα δικά τους συναισθήματά αλλά και των άλλων.
Οι γονείς δεν έχουν αναπτύξει ακόμη εμπιστοσύνη στην ικανότητα του εκπαιδευτικού να παρεμβαίνει όπου χρειάζεται και να ενισχύει τους δεσμούς του παιδιού με την οικογένεια του και να λειτουργεί υποστηρικτικά σε αυτήν ενώ παράλληλα αναπτύσσει μια ουσιαστική σχέση και επικοινωνία με τους γονείς. Σαφώς αναγνωρίζουν τη συμβολή του ή την πρόθεση του να βοηθήσει χωρίς όμως να αντιλαμβάνονται το πόσο καθοριστικός μπορεί να γίνει ο ρόλος του.
University of the Aegena
