Στη συγκεκριμένη πτυχιακή εργασία αρχικά γίνεται αναφορά στη μελλοντική μορφολογία της Ελλάδας λόγω των ανθρώπινων δραστηριοτήτων και σε προβλέψεις για το βαθμό περιβαλλοντικής ρύπανσης σε Μεσογειακές χώρες. Στη συνέχεια δίνεται μεγάλη βαρύτητα στον κίνδυνο ρύπανσης που διατρέχουν οι παράκτιες ζώνες αλλά και ορεινές περιοχές, από τις οποίες εξαρτάται ένα μέρος της οικονομίας, της τουριστικής ανάπτυξης, αλλά και της βιομηχανικής ανάπτυξης. Η ποιότητα ζωής συνδέεται και με την αειφόρο ανάπτυξη, αλλά ωστόσο δεν αναπτύσσονται ανάλογες δράσεις με άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως: η διαπαιδαγώγηση των πολιτών μέσω δωρεάν ενημέρωσης, η προσθήκη περιβαλλοντικών μαθημάτων σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, καθώς επίσης τα μηνύματα που πρέπει να προωθούνται στους επισκέπτες για το σεβασμό του περιβάλλοντος. Επίσης θα ακολουθήσει μια αναφορά σε Νομικούς Θεσμούς περί αειφορίας όπως π.χ. ο Ν 1337/1983 «περί προστασίας πράσινων ζωνών, παράκτιων ζωνών 500μ. από τις ακτές, διατήρηση πρόνοιας ως προς το κοινόχρηστο χαρακτήρα των πράσινων ζωνών και της ελεύθερης πρόσβασης των πολιτών». Συνέχεια έπεται με μια συγκριτική μελέτη με άλλες χώρες της Ε.Ε. όπου στα αστικά κέντρα υπάρχει οδικό δίκτυο για κάθε τύπου οχήματος, ζώνες πρασίνου, δυνατότητα για ψυχαγωγία και αθλητισμό στους πολίτες, συνεχή ενημέρωση των πολιτών και πρακτικά μαθήματα στη φύση, νομοθεσίες περί κάλυψης του εδάφους.
University of the Aegena
