Η παρούσα εργασία έχει σαν θέμα της τα ζητήματα που προκύπτουν σχετικά με την αποκατάσταση των διατηρητέων κτιρίων στη χώρα μας, όπως αυτά παρουσιάζονται μελετώντας το πρώην «κτίριο Αρβανίτη» όπως αυτό αναφέρεται στην πράξη χαρακτηρισμού του από το Υπουργείο Πολιτισμού. Πρόκειται για την πρώην οικία Ρήγα, που πλέον μετά την αποκατάστασή του και την επανάχρηση του ως ξενοδοχείο έχει ήδη εντυπωθεί στη συνείδηση της πόλης του Αγρινίου ως «Marpessa».
Στόχος της εργασίας μετά από την παρουσίαση του ιστορικού της διαχείρισης του αρχιτεκτονικού κληροδοτήματος, είναι αρχικά η παρουσίαση και ανάλυση του όρου αποκατάσταση καθώς και των κατευθυντήριων αρχών ορθής πρακτικής αυτής, μέσα από τα διεθνή, ευρωπαϊκά και εθνικά κανονιστικά κείμενα.
Στη συνέχεια μέσα από την περίπτωση του κτιρίου Αρβανίτη, παρουσιάζονται όλα τα στάδια μελέτης και αδειοδότησης ενός εγχειρήματος τέτοιου μεγέθους αποκατάστασης και επανάχρησης διατηρητέου κτιρίου.
Τέλος, επιχειρείται μια μικρή προσπάθεια προσέγγισης της επιπλέον κοστολογικής επιβάρυνσης που επιφέρει η διατήρηση του κτιριακού αποθέματος που βρίσκεται υπό καθεστώς προστασίας.
Η εργασία αυτή βασίστηκε τόσο σε βιβλιογραφική έρευνα και επισκόπηση αρχειακού υλικού, όσο και σε προσωπική μαρτυρία και κατάθεση εμπειρίας από τη συμμετοχή μου στην ομάδα μηχανικών της κατασκευάστριας εταιρείας Art Constructions για το έργο «Μετατροπή τριώροφου διατηρητέου κτιρίου σε ξενοδοχείο α΄ κατηγορίας, μέσω αλλαγής χρήσης, εσωτερικής ανακαίνισης και προσθήκης κατ’ επέκταση και καθ’ ύψος».
(EL)
University of Patras
