The present MA dissertation examines and compares the descriptions of thinking, willing and judging in the work of Hannah Arendt. The material is organized on the basis of a series of conceptual patterns that repeatedly appear though in a different way in each of the three mental activities. Having taken into consideration Arendt’s account of thinking and willing in the two volumes of The Life of the Mind, I attempt to show that she understands judging through the same patterns and as incarnated by the figure of Socrates. From the above common patterns I have focused my attention on two: speech and natality. Arendtian judgment is here seen as a version of phronesis through the investigation of the role of “common sense”. This concept acquires political relevance in her last work and is directly related to plurality, publicity and communication among different perspectives.
(EL)
Στην παρούσα μεταπτυχιακή εργασία εξετάζονται και συγκρίνονται οι περιγραφές της σκέψης, της βούλησης και της κρίσης στο έργο της Hannah Arendt. Το υλικό οργανώθηκε στη βάση μιας σειράς εννοιολογικών μοτίβων που επαναλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο σε κάθε μια από τις τρεις νοητικές δραστηριότητες. Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα έχει πει στα δύο πρώτα μέρη της Ζωής του Πνεύματος, που αντιστοιχούν στη σκέψη και τη βούληση, επιχειρούμε να δείξουμε ότι η Arendt κατανοεί την κρίση, χρησιμοποιώντας τα ίδια μοτίβα και δίνοντάς τους μια ιδιαίτερη φυσιογνωμία, αυτή του Σωκράτη. Από τα παραπάνω κοινά μοτίβα, έχουμε εστιάσει σε δύο: στον λόγο/ομιλία και στη γεννητικότητα. Βλέπουμε εδώ την αρεντιανή κρίση ως μια εκδοχή της φρόνησης, εστιάζοντας σε αυτό που ονομάζει “common sense”, δηλαδή κοινή αίσθηση. Αυτή η έννοια αποκτά στο τελευταίο της έργο πολιτική χροιά και συνδέεται με άμεσο τρόπο με την πολλότητα, τη δημοσιότητα και την επικοινωνία ανάμεσα σε διαφορετικές οπτικές.
(EL)
Humanities and the Arts ▶ Philosophy, Ethics and Religion Philosophy
(EN)
University of Patras
