Η οργανωσιακή κουλτούρα θεωρείται βασικό χαρακτηριστικό σ’ όλους τους δημοσίους οργανισμούς. Περιλαμβάνει όλες τις γνώσεις, τις πρακτικές, και τους τρόπους συμπεριφοράς και ανταλλαγής απόψεων, συναισθημάτων, ιδεών, σκέψεων μεταξύ δύο ή περισσότερων προσώπων μιας κοινωνίας ή ενός οργανισμού. Οι τύποι της οργανωσιακής κουλτούρας, αν και δεν μπορούν να καθορίσουν επακριβώς τα χαρακτηριστικά ενός οργανισμού, προσφέρουν μια πιο σαφή εικόνα σχετικά με το σχεδιασμό, τη στρατηγική και τις πρακτικές που θα ακολουθηθούν. Μέσα σ’ ένα οργανισμό μπορούν να δημιουργηθούν υποκουλτούρες που να είναι πολύ δυνατές ώστε να επιφέρουν όχι όμοιες αξίες, οι οποίες είναι ικανές να χωρίσουν τον υπόλοιπο οργανισμό, σε μια υποομάδα. Η δημόσια διοίκηση θεωρείται ως αντικείμενο της οργάνωσης, που υποδηλώνει όλα τα νομικά πρόσωπα στα οποία είναι διατεταγμένα και με σύστημα, τα όργανα διοίκησης τα οποία προσδιορίζουν ή ρυθμίζουν τους νόμους δικαίου. Η αλλαγή της κουλτούρας στους εκσυγχρονισμένους δημόσιους οργανισμούς επιβάλλεται και είναι πλέον απαραίτητη. Στο σύγχρονο περιβάλλον, οι ακαθόριστες καταστάσεις προκαλούν κινδύνους σχετικά με την ισχύουσα κουλτούρα, αντί να βοηθήσουν στην πραγματοποίηση του στόχου του οργανισμού, και αυτό ενδεχομένως να προκαλέσει εμπόδια ή να επιβραδύνει μια κατάσταση. Οι οργανισμοί αυτοί, προκειμένου να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν από τις ακαθόριστες καταστάσεις του περιβάλλοντος, πρέπει να ενεργήσουν με ιδιαίτερη προσοχή στην αλλαγή της κουλτούρας τους, ώστε να βελτιωθεί η απόδοση τους. Η κατάλληλη ηγεσία έχει ως προνόμιο τα αποτελέσματα. Προκειμένου η κουλτούρα να υποστεί κάποια μεταβολή, οι ηγέτες πρέπει με τη σειρά τους να αλλάξουν τον τρόπο δράσης και ενέργειας τους. Η κουλτούρα έτσι όπως τη γνωρίζουμε, δίνει στους ηγέτες το έναυσμα να καταλάβουν το τρόπο σκέψης και δράσης του υπαλληλικού τους προσωπικού. Ένας οργανισμός για να έχει γερές βάσεις και μεγαλύτερη αποδοτικότητα, θα πρέπει εκτός από την έμφαση που δίνει στο στρατηγικό σχεδιασμό και την υποδομή, να δίνει έμφαση και στην κουλτούρα του. Άσχετα με το είδος αλλαγής που θα εφαρμόσει ο κάθε οργανισμός, θα πρέπει να δώσει έμφαση και στην αντίληψη όλων των εμπλεκομένων, στο κατά πόσο απαραίτητη είναι η εφαρμογή της αλλαγής, πόσο σημαντική είναι και ποια θα ήταν τα αποτελέσματα εάν παρέμειναν παθητικοί ή επέλεγαν άλλη αλλαγή.
Προκειμένου να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η αντίδραση στην αλλαγή, θεωρείται αξιοσημείωτη η ανάλυση της μεθόδου με την οποία θα επιδρά η αλλαγή στους υπαλλήλους, είτε αρνητικά είτε θετικά. Μέσα σε ένα οργανωτικό πλαίσιο η οργανωσιακή κουλτούρα έχει τη βασικότερη συμμετοχή ως προς την τακτική που τα άτομα που θα διαμοιράσουν τη γνώση. Η διαμοίραση της γνώσης μπορεί να γίνει με τη χρησιμοποίηση διεύρυνσης των γνώσεων που αποκτούνται μέσω εμπειριών. Οι γνώσεις αυτές στηρίζονται στο σύνολο των στοιχείων και γεγονότων που εξετάζονται ως βασικά χαρακτηριστικά της κουλτούρας. Η οργανωσιακή κουλτούρα εξυπηρετεί τις διεργασίες εκπαίδευσης εντός των οργανισμών, εξασφαλίζοντας έτσι τη μετάδοση της γνώσης και την σχετική ενημέρωση, καθώς επίσης και ότι όλη η γνώση θα παραμείνει εσωτερικά του οργανισμού. Η δεξιότητα των υπαλλήλων στη μετάδοση της γνώσης έχει ενδεχομένως τη δυνατότητα να δημιουργήσει ζωτικής σημασίας πλεονεκτήματα στους οργανισμούς, όσον αφορά τον ανταγωνισμό. Ο οργανισμός που αναζητά να εφαρμοσθούν καινούργιες γνώσεις, έχει ως κύρια δράση του η μάθηση να είναι προσπελάσιμη στο σύνολο του.
.jpg){kind=logo}
Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α.)
