Στη συγκεκριμένη μελέτη εξετάστηκε το ζήτημα της άσκησης ηγεσίας και της παρακίνησης των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα στη χώρα μας. Φαίνεται πως παραδοσιακά η δημόσια διοίκηση ακολουθεί ένα συγκεντρωτικό στυλ άσκησης ηγεσίας με περιορισμένες, σποραδικές και αποσπασματικές προσπάθειες αποκέντρωσης. Οι σημαντικές κρίσεις, από τις οποίες διήλθε η χώρα μας, υπαγόρευσαν την αναγκαιότητα υιοθέτησης ενός συγκεντρωτικού στυλ άσκησης ηγεσίας, αναγκαιότητα, όμως, που πλέον έχει παρέλθει. Για παράδειγμα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, η στροφή σε ένα συγκεντρωτικό στυλ άσκησης ηγεσίας ήταν αναγκαία για την αποτελεσματική διαχείριση των περιορισμένων πόρων, που είχε η χώρα μας. Πλέον, ωστόσο, το συγκεντρωτικό στυλ άσκησης ηγεσίας δεν είναι αναγκαίο. Ως εκ τούτου Νόμοι, όπως αυτός του επιτελικού κράτους, συγκεντρώνουν σημαντικό σκεπτικισμό και κριτική. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης μελέτης εξετάστηκαν διάφορες θεωρίες ηγεσίας, όπως η χαρισματική ηγεσία, η μετασχηματιστική ηγεσία και η υπηρεσιακή ηγεσία. Η ανάλυση, που πραγματοποιήθηκε, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει κάποιο είτε αναγκαστικά σωστό είτε αναγκαστικά λανθασμένο στυλ ηγεσίας. Ως εκ τούτου, διαφορετικά στυλ θα πρέπει να χρησιμοποιούνται σε οργανισμούς, που απαιτούν έναν διαφορετικό τρόπο διοίκησης. Στην παρούσα μελέτη αναλύονται επίσης διάφορες θεωρίες κινήτρων, υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα ανάπτυξης στρατηγικών για την ενίσχυση αυτών στο δημόσιο τομέα. Με την εφαρμογή αμοιβών βάσει επιδόσεων, ευκαιριών επαγγελματικής ανάπτυξης, προγραμμάτων αναγνώρισης της συνεισφοράς των εργαζομένων, ευέλικτων ωραρίων εργασίας, συμμετοχικής διαχείρισης, βελτιωμένου εργασιακού περιβάλλοντος και ασφάλειας της εργασίας, η χώρα μας μπορεί να ενισχύσει τα κίνητρα και τις επιδόσεις των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα. Αυτές οι στρατηγικές, κατευθυνόμενες μάλιστα από τη σχετική έρευνα, αλλά και προσαρμοσμένες στο πλαίσιο της Ελλάδας, μπορούν να οδηγήσουν σε έναν πιο αποτελεσματικό δημόσιο τομέα. Ωστόσο, προϋπόθεση της εφαρμογής αυτών είναι η απαγκίστρωση από τη συγκεντρωτική άσκηση ηγεσίας, που οπωσδήποτε παρεμποδίζει τη διαφοροποιημένη και πιο ευέλικτη λήψη αποφάσεων εντός των οργανισμών για την ενίσχυση των κινήτρων.
.jpg){kind=logo}
Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ΠΑ.Δ.Α.)
