Η τεχνολογία της Επαυξημένης Πραγματικότητας (ΕΠ) ή Augmented Reality (AR) αποτελεί μια από τις τελευταίες εξελίξεις και λαμβάνει μια συνεχώς αυξανόμενη προσοχή. Πολλές έρευνες διεξάγονται σε διεθνή κλίμακα προκειμένου να μελετηθεί η αποτελεσματικότητα της χρήσης της κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας και της μάθησης. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η καταγραφή των χαρακτηριστικών των εφαρμογών Επαυξημένης Πραγματικότητας, προκειμένου να προσδιοριστεί ο βαθμός στον οποίο μπορούν να αξιοποιηθούν για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Για τις ανάγκες υλοποίησης της εργασίας αυτής πραγματοποιήθηκε Συστηματική Βιβλιογραφική Ανασκόπηση σε 85 άρθρα. Η δόμηση της εργασίας ακολούθησε το πρωτόκολλο ανασκόπησης PRISMA. Διατυπώθηκαν και εξετάστηκαν 19 ερωτήματα ώστε να συγκεντρωθούν όσο περισσότερα στοιχεία για τα χαρακτηριστικά των εφαρμογών. Τα αποτελέσματα της ανάλυσης συνοψίζονται ως εξής: Από το 2016 έως το 2020 υπήρξε μια αύξηση 23,6% στις δημοσιεύσεις που μελετούν τις εφαρμογές της ΕΠ. Στις περισσότερες έρευνες δημιουργήθηκαν εφαρμογές για φοιτητές Πανεπιστημίου. Ελάχιστες ενσωμάτωσαν στο δείγμα τους μαθητές ειδικής αγωγής. Το μάθημα της Φυσικής και η εκμάθηση ξένων γλωσσών ήταν αυτά που επιλέχθηκαν τις περισσότερες φορές ως πεδίο για να αναπτυχθεί η εφαρμογή. Οι περισσότερες εφαρμογές σχεδιάστηκαν αξιοποιώντας την τεχνολογία εντοπισμού δεικτών, σχεδιάστηκαν για λειτουργικό σύστημα Android και δημιουργήθηκαν με τα εργαλεία Unity και Vuforia, από επαγγελματίες του χώρου της Πληροφορικής ή από τους ίδιους τους συγγραφείς των άρθρων (ακαδημαϊκοί). Η πλειοψηφία των ερευνών αξιολόγησε την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής με υποκειμενικό τρόπο, χρησιμοποιώντας μη έγκυρα και μη αξιόπιστα εργαλεία. Από τις 85 έρευνες μόνο οι 11 ανέφεραν πλήρη στοιχεία για το πόσοι και ποιοι (με τι ιδιότητα) αξιολόγησαν την εφαρμογή. Στις περισσότερες έρευνες το δείγμα που εξετάστηκε ήταν από 1-50 άτομα. Σχετικά με τη διάρκεια παρέμβασης υπήρχε μια ετερογένεια καθώς άλλοι σημείωναν τη διάρκεια χρήσης της εφαρμογής και άλλοι τη διάρκεια περάτωσης της έρευνας. Ως τα πιο συχνά εμπόδια κατά τη χρήση των εφαρμογών, αναφέρονται τα τεχνικά προβλήματα και οι περιορισμοί από τον εξοπλισμό που χρησιμοποίησαν.
Συμπεράσματα: Στις περισσότερες έρευνες παρατηρήθηκε μη συμμετοχή εκπαιδευτικών στη διαδικασία σχεδιασμού και ανάπτυξης των εφαρμογών, και μη αξιολόγησή τους με έγκυρο και αξιόπιστο εργαλείο από κατάλληλη ομάδα (ειδικοί σε θέματα τεχνολογίας σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς). Το γεγονός αυτό, καθιστά αμφίβολο κατά πόσο οι εφαρμογές Επαυξημένης Πραγματικότητας μπορούν να αξιοποιηθούν αποτελεσματικά για εκπαιδευτικό σκοπό.
.jpg){kind=logo}
University of West Attica
