δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε όλα τα ψηφιακά αρχεία του τεκμηρίου*
Η προεκλαμψία είναι μια ασθένεια της εγκυμοσύνης όπου απειλή την ζωή και είναι μοναδική για τον κάθε άνθρωπο. Είναι η κύρια αιτία νεογνικής και μητρικής θνησιμότητας και νοσηρότητας. Οι γυναίκες που τελικά επιβιώνουν από την προεκλαμψία έχουν αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικού και μειωμένο προσδόκιμο ζωής καθώς επίσης και καρδιαγγειακή νόσο και σακχαρώδη διαβήτη. Σε ότι αφορά τα νεογνά από προεκλαμπτική κύηση έχουν αυξημένο περιγεννητικό θανάτο και αρκετά μεγάλο κίνδυνο πρόωρου τοκετού καθώς και καρδιαγγειακές και μεταβολικές παθήσεις αργότερα στη ζωή τους. Η προεκλαμψία είναι μια πολυσυστηματική σύνθετη νόσος που θα διαγνωστεί με ξαφνική έναρξη υπέρτασης >20 εβδομάδες εγκυμοσύνης και τουλάχιστον ακόμη μία επιπλοκή όπως η πρωτεϊνουρία ή η δυσλειτουργία των μητρικών οργάνων ή η δυσλειτουργία του μητροπλακουντιακής σχέσης. Η προεκλαμψία εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει ο πλακούντας ή σε κοντινό διάστημα από την στιγμή που υπήρχε ο πλακούντας. Ταξινομείται η προεκλαμψία στον πρόωρο τοκετό <37 εβδομάδες εγκυμοσύνης στον τελειόμενο τοκετό ≥ 37 εβδομάδες κύησης και υπάρχει και η επιλόχεια προεκλαμψία. Ο δυσλειτουργικός πλακούντας προκαλεί το μητρικό σύνδρομο στην προεκλαμψία ο οποίος απελευθερώνει παράγοντες στο μητρικό αίμα και προκαλεί συστηματική φλεγμονή και εκτεταμένη ενδοθηλιακή δυσλειτουργία της μητέρας. Οι θεραπείες που υπάρχουν στοχεύουν στη μητρική υπέρταση και τις επιληπτικές κρίσεις. Αλλά η μόνη πραγματική θεραπεία για την προεκλαμψία είναι ο τοκετός του δυσλειτουργικού πλακούντα που αυτο γίνεται συνήθως πρώορα. Παρά τις έρευνες πολλών δεκαετιών η αιτιολογία της προεκλαμψίας μετά τον τοκετό παραμένει μη καθορισμένη. Μεγάλη πρόοδος έχει γίνει για την πρόβλεψη και την πρόληψη της πρόωρης προεκλαμψίας και με έναν συνδυασμένο προσυμπτωματικό έλεγχο μπορεί να προληφθεί με καθημερινή χαμηλή δόση ασπιρίνης η οποία ξεκινά ακόμη και πριν από τις 16 εβδομάδες κύησης. Σε αντίθεση η πρόβλεψη της όψιμης προεκλαμψίας αυτή που εμφανίζεται και μετά τον τοκετό είναι περιορισμένη και δεν υπάρχουν προληπτικές θεραπείες. Οι έρευνες στο μέλλον θα πρέπει να διερευνήσουν την παθογένεια της προεκλαμψίας και ιδιαίτερα της όψιμης προεκλαμψίας και μετά τον τοκετό και να αξιολογήσει νέες θεραπείες σε κλινικές δοκιμές.
Preeclampsia is a life-threatening disease of pregnancy that is unique to each person and is a leading cause of neonatal and maternal mortality and morbidity. Women who eventually survive preeclampsia have an increased risk of stroke and reduced life expectancy, as well as cardiovascular disease and diabetes. As far as babies from preeclamptic pregnancy are concerned, they have an increased perinatal death and a considerable risk of premature birth as well as cardiovascular and metabolic diseases later in life. Preeclampsia is a multisystemic complex disease, which will be diagnosed with sudden onset of hypertension >20 weeks of pregnancy and at least one more complication, such as proteinuria, or dysfunction of maternal organs or dysfunction of the uteroplacental relationship. Pre-eclampsia occurs only when the placenta is present or shortly after the placenta is present. Preeclampsia is classified as preterm labor <37 weeks of gestation, term labor ≥37 weeks of gestation, and there is also postpartum preeclampsia. The dysfunctional placenta causes the maternal syndrome in preeclampsia, which releases factors into the maternal blood and causes systemic inflammation and extensive maternal endothelial dysfunction. Existing treatments target maternal hypertension and seizures, but the only real cure for preeclampsia is delivery of the dysfunctional placenta and baby, which is usually a forerunner. Despite several decades of research its etiology of preeclampsia, particularly postpartum preeclampsia, remains undefined. Great progress has been made in predicting and preventing premature preeclampsia, and with a combined screening it can be prevented with daily low-dose aspirin starting even before 16 weeks of pregnancy. In contrast, the prediction of late-onset preeclampsia and that occurring after delivery is limited and there are no preventive treatments. Future research should investigate the pathogenesis of preeclampsia and especially late and postpartum preeclampsia and evaluate new treatments in clinical trials.
*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των αντίστοιχων Φορέων περιεχομένου.
Βοηθείστε μας να κάνουμε καλύτερο το OpenArchives.gr.
Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
