Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν καταβληθεί σημαντικές προσπάθειες σαφούς προσδιορισμού τις ρύπανσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Οι προσπάθειες αυτές εντάσσονται στη γενικότερη στρατηγικοί αντιμετώπισης της αύξουσας και ανησυχητικής υποβάθμισης του θαλάσσιου χώρου του πλανήτη. Στο χώρο της διεθνούς θεσμικής προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος, εδώ και είκοσι οκτώ περίπου χρόνια, κυριαρχεί ο ορισμός που διατυπώθηκε το 1970 στο πλαίσιο της ομάδας Ειδικών τον Ηνωμένων Εθνών για τις επιστημονικές πλευρές της θαλάσσιας ρύπανσης. Σύμφωνα με τον ορισμό αυτόν ως θαλάσσια ρύπανση θεωρείται η άμεση η έμμεση εισαγωγή από τον άνθρωπο ουσιών η ενέργειας στο θαλάσσιο περιβάλλον περιλαμβανόμενων και τον εκβολών ποταμών με αποτέλεσμα βλάβη στους ζώντες πόρους, κίνδυνους για την ανθρώπινη υγεία, εμπόδια στις θαλάσσιες δραστηριότητες περιλαμβανομένης της αλιείας, χειροτέρευση της ποιότητας του θαλάσσιου νερού και μείωση τον δυνατοτήτων χρήσης του για ψυχαγωγικούς σκοπούς.