Ο όρος «διοξίνες» αντιπροσωπεύει μια ομάδα χημικών ουσιών που εμφανίζονται σπάνια, ανέκαθεν όμως στη φύση. Είναι μια από τις πιο μελετημένες χημικές ουσίες στον πλανήτη. Είναι ουσιαστικά «ακούσια υποπροϊόντα» που διαμορφώνονται με τις χημικές διαδικασίες αντιδράσεων και καύσης. Βρίσκονται ιδιαίτερα στα χώματα και τα ιζήματα, σε όλο το περιβάλλον δηλαδή και στον ανεφοδιασμό των τροφίμων μας. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της διοξίνης προέρχεται από τις ανθρώπινες πηγές. Η διοξίνη άρχισε στο περιβάλλον περίπου στο 1900 όταν εφεύρε ο ιδρυτής της χημικής ουσίας Dow, (στο Midland στο Michigan), έναν τρόπο να χωρίσει το επιτραπέζιο άλας στα άτομα νατρίου και χλωρίου, καθιστώντας κατά συνέπεια τις μεγάλες ποσότητες «ελεύθερου χλωρίου» διαθέσιμες για πρώτη φορά. Αρχικά ο Dow θεώρησε το ελεύθερο χλώριο άχρηστο και επικίνδυνο απόβλητο. Αλλά σύντομα ένας τρόπος βρέθηκε για να μετατραπεί αυτό το απόβλητο σε χρήσιμο προϊόν, που συνδέει τα άτομα χλωρίου επάνω στους υδρογονάνθρακες πετρελαίου και δημιουργεί έτσι μια, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30 και του ’40, μια απέραντη σειρά «χλωριωμένων υδρογονανθράκων».
TEI of West Macedonia
