Η απεργία αποτελεί τη μαχητικότερη έκφραση, την αιχμή» των
εργατικών αγώνων. Ως κοινωνικό φαινόμενο πολεμικής των
αποχειροβιώτων (όπως αναφέρονται στις πρώτες νομοθεσίες οι εργαζόμενοι) προλεταρίων για την κατάκτηση, διατήρηση και βελτίωση των δικαιωμάτων τους, αντιμετωπίστηκε από τις νομοθεσίες των διαφόρων κρατών κατά ομοιόμορφο σχεδόν τρόπο και πέρασε από διάφορα στάδια. Στην πρώτη φάση, η απεργία ήταν ποινικό αδίκημα, και κατά των απεργών απειλούνταν ποινικές κυρώσεις. Στη δεύτερη φάση, καταργείται η ποινικοποίηση της απεργίας, οπότε η έννομη τάξη ανέχεται την απεργία, αλλά δεν την αναγνωρίζει νομοθετικά. Επακολουθούν οι φάσεις της νομοθετικής, πρώτα, και της
συνταγματικής, έπειτα, αναγνώρισης της απεργίας ως δικαιώματος.
TEI of West Macedonia
