Το λαβράκι, Dicentrarchus labrax, είναι ένα από τα σημαντικότερα είδη που παράγονται από την Μεσογειακή ιχθυοκαλλιέργεια. Τα τελευταία χρόνια αναφέρονται περιστατικά θνησιμότητας και νοσηρότητας σε λαβράκια που εκτρέφονται σε ιχθυοκλωβούς, και οφείλονται σε λοιμώξεις από το βακτήριο Aeromonas veronii bv sobria. Περισσότερα από 50 στελέχη του είδους έχουν απομονωθεί από διάφορες περιοχές της Ελλάδας και της Τουρκίας, που είναι οι κύριοι παραγωγοί του είδους D. labrax. Τα στελέχη διαφέρουν φαινοτυπικά μεταξύ άλλων σε 2 βασικά χαρακτηριστικά, την κινητικότητα και την παραγωγή χρωστικής (πυομελανίνη). Πραγματοποιήθηκε αλληλούχιση 9 γονιδιωμάτων, σε στελέχη αντιπροσωπευτικά των περιοχών απομόνωσης αλλά και των φαινοτύπων. Μελετήθηκε η λοιμογονικότητα των αλληλουχημένων στελεχών in vivo σε ζεβροϊχθύ, Danio rerio και σε λαβράκια, ενώ μέσω συγκριτικής γονιδιωματικής ανάλυσης προσδιορίστηκαν οι κύριοι λοιμογονικοί παράγοντες. Έπειτα από ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση βακτηρίων οι τιμές LD50-24h προσδιορίστηκαν μεταξύ 4.8 x 105 – 1.3 x 106 cfu/ ψάρι για το ζεβροϊχθυ ενώ έκθεση λαβρακιών μέσω εμβάπτισης σε 105 cfu/ ml αερομονάδας για 2.5 ώρες προκάλεσε 100% θνησιμότητα εντός 10 ημερών. Διερευνήθηκαν οι κύριοι λοιμογόνοι παράγοντες και εντοπίστηκε μια πληθώρα γονιδίων, μερικά εκ των οποίων συνδέονται με την παθογένεια των Gram αρνητικών βακτηρίων. Σε αυτά ανήκουν τα εκκριτικά συστήματα τύπου ΙΙΙ, VI, τα πολικά και πλευρικά μαστίγια, η αερολυσίνη, η αιμολυσίνη, τα pili τύπου IV. Τα εννέα στελέχη που ελέγχθηκαν περιλαμβάνουν ίδιο μοτίβο παραγόντων στο γονιδίωμα τους και γονίδια σημαντικών λοιμογόνων παραγόντων όπως το εκκριτικό σύστημα τύπου ΙΙΙ περιλαμβάνονται σε περιοχές του γονιδιώματος που ονομάζονται γονιδιακές νησίδες και αποτελούν ένδειξη οριζόντιας μεταφοράς.
(EL)
European seabass, Dicentrarchus labrax is one of the most important species for the Mediterranean Aquaculture. The past years, morbidity and mortality of cage-cultured seabass due to infections by Aeromonas veronii bv sobria have been reported from Greece and Turkey which are the main producers of the species. More than 50 strains of the pathogen have been isolated from various locations in Greece and Turkey and have been partially characterized. The genomes of nine strains have been fully sequenced. These strains are representatives of the geographic origin of isolation but also of the various phenotypes of the bacteria since isolates have differences in motility and pigment production. Virulence of the sequenced strains was examined in adult zebrafish where LD50-24h values ranged between 4.3 x 105 – 1.3 x 106 cfu/ fish following intraperitoneal administration. Differences in the phenotypes and virulence of the strains were studied through comparative genomic analysis. Two of the sequenced strains were tested in adult seabass, in which virulence was significant higher. Following a 2.5h immersion challenge in 105 cfu/ ml, seabass suffered mortality of 100% within 10 days post challenge. The main virulence factors were investigated and multiple genes were identified, some of which are associated with the pathogenicity of Gram negative bacteria. Such factors include the secretion systems (type II, III, VI), polar and lateteral flagella, aerolysins, hemolysins and type IV pili. The nine strains contain the same repertoire of virulence genes and some of them, such as the important type III secretion system, are found in specific loci on the genomes called Genomic Islands that are indicative of horizontal gene transfer.
(EN)
University of Crete
