Στην παρούσα εργασία, αρχικά, θα προσπαθήσουμε μέσω βιβλιογραφικής ανασκόπησης να προσδιορίσουμε την έννοια του φυσικού περιβάλλοντος και να δούμε κατόπιν την έννοια της ανάπτυξης και της αειφορίας. Κάθε απόπειρα διερεύνησης της αναπτυξιακής δυναμικής στο νησιωτικό χώρο, δεν έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, εάν δεν αποσαφηνιστεί πρώτα, και κατόπιν ληφθεί σοβαρά υπόψη, το γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου εδράζεται αυτός ο τόπος. Λέγοντας γενικό πλαίσιο, αναφερόμαστε κυρίως σε έναν, αρχικά, γεωγραφικό προσδιορισμό του «τόπου» των νησιών, σκιαγραφώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που προσλαμβάνει η περιοχή για την οποία ενδιαφερόμαστε, από φυσικά χαρακτηριστικά, συνθήκες δηλαδή φυσικές, ουσιαστικά γεωμορφολογικές.Αυτός λοιπόν ο περίκλειστος χώρος του νησιωτικού τοπίου συνήθως απομονώνεται, αυτονομείται, προβάλλεται συμβολικά και εξηγείται από τους μελετητές ως περιέχων κάποιο ιδιαίτερο ρυθμό ζωής και εξέλιξης, διαφορετικό από τη στεριά.Η τυπολογία των νησιών προσδιορίζεται από την αλληλεπίδραση μεταξύ φυσικών και κοινωνικοοικονομικών παραγόντων, οι οποίοι μεταξύ άλλων είναι η γεωγραφική και κοινωνική απομόνωση, η περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες, οι περιορισμένοι παραγωγικοί πόροι, οι εποχικές διακυμάνσεις της οικονομίας και του ανθρωπίνου δυναμικού και οι δημογραφικές ιδιαιτερότητες των νησιών.Καλούμαστε επομένως να εξετάσουμε τη φύση και τη δομή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που προσλαμβάνει μια χωρική οντότητα, όταν προσδιορίζεται από την έννοια της νησιωτικότητας. Η νησιωτικότητα αποτελεί εν προκειμένω, έναν καθαρά περιγραφικό, θα λέγαμε, όρο της μορφολογικής πραγματικότητας των νησιωτικών περιοχών.Αφορά σε μια ιδιότητα, όπου η ύπαρξη και η λειτουργία της, κρίνεται ότι συμβάλλει αρνητικά ως προς τις αναπτυξιακές ευκαιρίες και δυνατότητες των συγκεκριμένων περιοχών. Ουσιαστικά, παρουσιάζεται να αποτελεί χαρακτηριστικό που λειτουργεί ως εμπόδιο στην πορεία ανάπτυξης των νησιών. Η ασάφεια που εντοπίζεται έγκειται στο εάν εν τέλει η νησιωτικότητα, ως ανασταλτικός αναπτυξιακός παράγοντας, αποτελεί μια πραγματική, παγιωμένη κατάσταση ή αν πρόκειται για χαρακτηριστικό, όπου η αρνητική ή θετική λειτουργία του, ορίζεται και εξαρτάται άμεσα και ολοκληρωτικά από το εκάστοτε ιστορικό κοινωνικο-οικονομικό-πολιτικό πλαίσιο.Η μεγάλη πρόκληση για μια βιώσιμη νησιωτική ανάπτυξη έγκειται στην υιοθέτηση εκπαιδευτικών περιβαλλοντικών προγραμμάτων, που θα στοχεύουν στην αειφόρο ανάπτυξη, δηλαδή στη διατήρηση βασικών φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών του νησιωτικού χώρου, η οποία μπορεί να επιτευχθεί μόνο υπό το πρίσμα της πολύ-δια-τομεακής προσέγγισης, απαντώντας ταυτοχρόνως και συνδυαστικά σε ζητήματα πρωτίστως περιβαλλοντικά κι έπειτα κοινωνικά και οικονομικά. Το σύνολο των στρατηγικών για τους νησιωτικούς χώρους καλείται επομένως να επιδιώξει την ενσωμάτωση των διαφορετικών αυτών παραμέτρων, που θα είναι πολυεπίπεδες, με μακροχρόνια προοπτική και που θα αναπτύσσονται σε μια ευρεία βάση συμμετοχής, να προωθήσει τις διαδικασίες ελέγχου και αξιολόγησης και να διατηρήσει την ισορροπία μεταξύ χρηματοδοτικών πόρων και προτεραιοτήτων.
Insularity: anenvironmental&sustainabledescription
In this paper, we will try to determine, through a revision of the bibliography available, the concept of the natural environment and subsequently examine the concepts of development and sustainability. Any attempt to investigate the dynamics of development in the island is unlikely to succeed unless one takes into account, first and foremost taken the context in which this place is based. By referring to the general context, we refer mainly to an initial geographic definition of the "place" of the islands, outlining the particular characteristics of the area we are interested in from physical characteristics, natural conditions, essentially geomorphological. That is why the enclosed space of the island landscape is usually isolated, autonomous, symbolically displayed and explained by scholars as containing a particular pace of life and evolution, different from the land. The typology of the islands is determined by the interaction between natural and socio-economic factors, including geographical and social isolation, limited access to services, limited productive resources, seasonal fluctuations of the economy and human resources, and demographic specificities of islands. We are therefore asked to look at the nature and structure of the particular characteristics that a spatial entity engages when it is defined by the concept of insularity. Insularity is, in this case, a purely descriptive term of the morphological reality of island regions. It concerns a property whose existence and operation is considered to contribute negatively to the development opportunities and capabilities of specific areas. In fact, it appears to be a feature that acts as a barrier to the islands' development. In fact, it appears to be a feature that acts as a barrier to the islands' development. The ambiguity identified is whether, ultimately, islands as an inhibiting developmental factor is a real, consolidated state, or whether it is a characteristic where its negative or positive function is defined and depends directly and completely on the historic-socio-economic -political context. The major challenge for a sustainable island development lies in the adoption of educational environmental programs aimed at sustainable development, ie preserving key physiological characteristics of the island area, which can only be achieved in the light of the multi-sectoral approach, responding at the same time and in combination with issues which are primarily environmental and then social and economic. All the strategies for island regions are therefore called upon to seek to incorporate these different parameters, which will be multi-level, with a long-term perspective and developed on a broad basis of participation, to promote control and evaluation procedures and to maintain the balance between financial resources and priorities.
Πανεπιστήμιο Αιγαίου
