Σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, η άνοια είναι ένας από τους πιο συχνούς παράγοντες
κινδύνου πτώσης, με αποτέλεσμα ένα κάταγμα ισχίου σε ηλικιωμένους ασθενείς. Λόγω
της φύσης της ασθένειας, μπορεί να επηρεάσει την έκβαση της θεραπείας, ενώ σε
μεγάλο ποσοστό σημειώνεται δυσμενής πρόγνωση. Η χρόνια αυτή νόσος, με τα διάφορα
εξελικτικά στάδια, ενδέχεται να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα για τους ορθοπεδικούς
αυτούς ασθενείς, καθώς χρειάζονται εξειδικευμένη και συνεχόμενη παρακολούθηση,
αφού είναι πιθανή μια ακόμη πτώση, ενώ η παραμονή τους στο κρεβάτι είναι ένας ακόμη
επιβαρυντικός παράγοντας γι’ αυτούς τους ασθενείς.
Η άνοια, επιπλέον, μπορεί να γίνει πρόξενος πιθανών επιπλοκών σε έναν
ηλικιωμένο ασθενή με κάταγμα, καθώς η παρατεταμένη αναμονή για την χειρουργική
επέμβαση, το είδος της αναισθησίας, η μόλυνση του τραύματος, ο πυρετός κ.α., θα
πρέπει να συνυπολογίζονται.
Οι ασθενείς με άνοια και κάταγμα ισχίου, εμπλέκονται σε μία πολύπλοκη και
στρεσσογόνο κατάσταση για την υγεία τους. Εφόσον, όμως, δεν υπάρχει τρόπος καίριας
αντιμετώπισης της χρονιότητας της νόσου της άνοιας, για το λόγο αυτό, χρειάζεται
προγραμματισμός και οργάνωση ενός προεγχειρητικού και μετεγχειρητικού μοντέλου
παρακολούθησης με την άμεση παρέμβαση των νοσηλευτών, σε συνεργασία με τους
υπόλοιπους φροντιστές υγείας, στην προσπάθεια της έγκαιρης αντιμετώπισης των
παραπάνω ασθενών. Ο ρόλος του νοσηλευτή στη βελτίωση της ποιότητας ζωής και στην
αποκατάσταση αλλά και η συμβολή του στην πρόληψη και αντιμετώπιση της
συνδυαστικής αυτής κατάστασης σε άτομα της τρίτης ηλικίας είναι εξαιρετικά σημαντική
αλλά, σπανίως εφαρμόσιμη στην ελληνική και ευρύτερη πραγματικότητα. Το κοινωνικό
κράτος ελάχιστα προωθεί σχεδιασμό στήριξης και αποκατάστασης της τρίτης ηλικίας,
ενώ οι φροντιστές υγείας και ιδιαίτερα οι νοσηλευτές δεν είναι επαρκώς ενημερωμένοι ή
ακόμα και εξειδικευμένοι όσον αφορά την περιεγχειριτική αντιμετώπισή τους.
Αποτελεί λοιπόν επιτακτική ανάγκη, η συμμετοχή της πολιτείας και των
εργαζομένων φροντίδας υγείας στο σχεδιασμό, στην εκπαίδευση και στη λήψη μέτρων
πρωτογενούς πρόληψης για την επίλυση προβλημάτων της τρίτης ηλικίας.
(EL)
According to international studies, dementia is one of the most common risk factors
for falling, resulting in a hip fracture in elderly patients and due to the nature of the
disease, it may affect the outcome of the treatment, with a large percentage of adverse
prognosis. This chronic disease with the various evolutionary stages, may be a serious
problem for the orthopedic patients, as it requires special care and supervision, which
other patients lack, while at risk of further falls but also by the harmful effects of the
additional immobilization may be needed.
This chronic condition, coupled with a fracture, is also an important source of stress
and tension for patient and their relatives and is likely to contribute to poor functional
rehabilitation.
Several risk factors are associated with hip fracture patient, such as age, gender,
stroke (CVA), cardiovascular disease, depression and treatment with various types of
medication.
In addition, it may become a cause of various complications in elderly frail patients, as
the prolonged stay for surgery, the type of anesthesia, the infection of the wound, the
fever etc., should be taken into account.
Hip fracture patients are exposed to a number of conditions that cause great stress
in elderly but there is no way to tackle the chronicity of dementia, but there is an urgent
need to develop an integrated practical tool for pre- operative and post- operative followup
and intervention by nurses in co–operation with other health care providers to get
timely necessary measures for these patients.
The role of the nurse is to improve quality of life and rehabilitation, as well as to
contribute to the prevention and treatment of this combination in elderly people, that is
extremely important, but is rarely applicable to greek and wider reality. The welfare state,
barely promotes planning for supporting and rehabilitation of the elderly, while health
care providers and especially nurses, are barely aware or even skilled in their
perioperative treatment.
It is therefore, imperative that the state and health care workers must participate in
planning, education and primary prevention measures to resolve problems of the elderly.
(EN)
Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
