Η έννοια της δημόσιας τάξης του άρθρου V 2 (β) της ΣΝΥ, ως λόγος για τη μη αναγνώριση και εκτέλεση αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων, δεν εμφανίζει ιδιαίτερα προβλήματα ερμηνείας και εφαρμογής από τα ελληνικά δικαστήρια (παρά ελάχιστα παραδείγματα περιπτώσεων που όμως αφορούν υποθέσεις μεγάλης οικονομικής και πολιτικής σημασίας- υπόθεση C4I και ΟΠΑΠ), αφού είναι κοινός τόπος, ότι η διάταξη αυτή αφορά τη λεγόμενη διεθνή δημόσια τάξη εν στενή έννοια (όχι δηλαδή τους αναγκαστικού δικαίου κανόνες του άρθρου 3ΑΚ), ήτοι τις θεμελιώδεις γενικές αρχές και αντιλήψεις της ελληνικής κοινωνίας, σε συγκεκριμένο χρόνο, η προσβολή των οποίων μπορεί να προξενήσει διαταραχή στον βιοτικό ρυθμό της χώρας.
Κατόπιν όλων των προαναφερθέντων, είναι ολοφάνερο ότι κατά την ελληνική νομολογία το δικαστήριο της αναγνωρίσεως κατά τον έλεγχο της προσκρούσεως ή μη της αλλοδαπής διαιτητικής αποφάσεως στη δημοσία τάξη δεσμεύεται από τις πραγματικές παραδοχές, τα αποδεικτικά πορίσματα, στα οποία κατέληξε από την αξιολόγηση και εκτίμηση του πραγματικού υλικού και τα γεγονότα που έκρινε αυτή (δηλαδή η ρηθείσα διαιτητική απόφαση) ως αποδεδειγμένα.
Ο σχετικός δε έλεγχος από τα ελληνικά δικαστήρια γίνεται μόνο για να κριθεί αν η αλλοδαπή διαιτητική απόφαση έχει υποπέσει σε ορισμένες βαριές παραβιάσεις θεμελιωδών για την ελληνική έννομη τάξη αρχών, χωρίς ο έλεγχος αυτός να φτάνει σε επανεκδίκαση της υπόθεσης· κάτι που θα ήταν αντίθετο προς τη διεθνή συνεργασία και τον αμοιβαίο σεβασμό της διαιτητικής λειτουργίας των συνεργαζόμενων κρατών.
Κατά τα λοιπά, τα ελληνικά δικαστήρια, οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη και το ότι η αλλοδαπή απόφαση ενδεχομένως να έπρεπε να εφαρμόσει όχι ελληνικό δίκαιο (αναγκαστικού ή ενδοτικού χαρακτήρα) αλλά αλλοδαπό (επίσης αναγκαστικού ή ενδοτικού χαρακτήρα) και να συνάγουν τις σχετικές συνέπειες.
(EL)
The meaning of public order of article V 2 (b) of the New York Convention, as a reason of non-recognition and non-enforcement of foreign arbitral decisions, does not appear any particular interpretation and enforcement problems by the Greek courts (except from few examples of cases regarding cases of great economic and political importance – case C41 and OPAP case), since it is commonplace, that this clause refers to the so called international public order in the strict sense ( id est not the ius cogens clause of article 3 AK), id est the fundamental general principals and perception of Greek society, at a particular time, the violation of which may cause a disturbance of the country’ s living standards.
Following all the above, it is obvious that according to Greek case law the court of recognition during the judicial review of whether or not the arbitral decision is in conformity with the public order is bind by the real presumptions, the proofs, in which it concluded by the evaluation and assessment of the real material and facts that it judged (id est the above arbitral decision) as proved.
The relevant review by the Greek courts is being held only to decide whether the foreign arbitral decision has fallen under great infringements of fundamental principles for the Greek legal order, without this review leading to an overview of the case; which would be opposite to the international cooperation and mutual respect to the arbitral function of the cooperating states. Moreover, the Greek courts, ought to take into account and the fact that the foreign decision might have to implement not the Greek law (compulsory or supplementary) but the foreign law (also compulsory or supplementary) and draw the relevant conclusions.
(EN)
/aggregator-openarchives/portal/institutions/uoa
