Εισαγωγή: Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα συνοδά φάρμακα στην υπαραχνοειδή αναισθησία, με σκοπό να επιτευχθεί κυρίως μεγαλύτερης διάρκειας αναλγησία. Τέτοια συνοδά φάρμακα είναι η μορφίνη, η φεντανύλη, η κλονιδίνη και η κεταμίνη, με τις αντίστοιχες παρενέργειες. Πρόσφατα, η δεξμεδετομιδίνη, ένας ιδιαίτερα εκλεκτικός α2-αδρενεργικός αγωνιστής, μελετάται, ως συνοδό φάρμακο στην υπαραχνοειδή αναισθησία.
Σκοπός: Ο σκοπός της μελέτης αυτής είναι να εξετάσει και να συγκρίνει την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της δεξμεδετομιδίνης, χορηγούμενης υπαραχνοειδώς, ως συνοδό φάρμακο, και χορηγούμενης ενδοφλεβίως σε συνεχή έγχυση, μαζί με υπαραχνοειδή αναισθησία, σε ολική αρθροπλαστική γόνατος.
Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία διπλή τυφλή προοπτική μελέτη, μεταξύ 60 ασθενών, οι οποίοι υπεβλήθησαν σε ολική αρθροπλαστική γόνατος, υπό υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς χωρίστηκαν τυχαία σε τρείς ομάδες. Η ομάδα ελέγχου (ConG) έλαβε 3 ml λεβοβουπιβακαΐνης 0,5% (15 mg) + 0,5 ml N/S 0,9 %, υπαραχνοειδώς. H δεύτερη Ομάδα (DexSub) έλαβε 3 ml λεβοβουπιβακαΐνης 0,5 % (15 mg) + δεξμεδετομιδίνη (5γ) + N/S 0,9 %, υπαραχνοειδώς και η τρίτη ομάδα (DexIV) έλαβε 3 ml λεβοβουπιβακαΐνης 0,5 % (15 mg) + 0,5 ml N/S 0,9 %, υπαραχνοειδώς και δεξμεδετομιδίνη ενδοφλεβίως, σε δόση φόρτισης 1γ/kg στη συνέχεια σε συνεχή έγχυση (0,25γ/kg/hr). Καταγράφησαν η έναρξη και η διάρκεια του αισθητικού και του κινητικού αποκλεισμού, η διάρκεια της αναλγησίας μετεγχειρητικά και η αρτηριακή πίεση και οι σφύξεις διεγχειρητικά.
Αποτελέσματα: Η ομάδα (DEXIV) είχε πιο γρήγορη έναρξη αισθητικού αποκλεισμού (p<0,005). Η ομάδα (DΕXSub) είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια αισθητικού και κινητικού αποκλεισμού (p<0,005). Η διάρκεια αναλγησίας ήταν μεγαλύτερη στις ομάδες (DΕXSub) και (DEXIV) συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Η ομάδα (DEXSub) τη είχε μεγαλύτερη διάρκεια μετεγχειρητικής αναλγησίας (p<0,005) και αποτελεσματικότερη τις 3 πρώτες ώρες μετεγχειρητικά (p<0,005). Όλοι οι ασθενείς παρουσίασαν αιμοδυναμική σταθερότητα. Δεν παρατηρήθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες.
Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη αποδεικνύει τόσο την ασφάλεια όσο και την αποτελεσματικότητα της χρήσης της δεξμεδετομιδίνης για την επίτευξη μετεγχειρητικής αναλγησίας, χορηγούμενης ενδοφλεβίως και υπαραχνοειδώς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θα είχε η μελέτη του συνδυασμού της χορήγησης της δεξμεδετομιδίνης ενδοφλεβίως με άλλα συνοδά φάρμακα, στο πλαίσιο της πολυπαραγοντικής αναλγησίας.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Εισαγωγή: Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, έχουν χρησιμοποιηθεί διάφορα συνοδά φάρμακα στην υπαραχνοειδή αναισθησία, με σκοπό να επιτευχθεί κυρίως μεγαλύτερης διάρκειας αναλγησία. Τέτοια συνοδά φάρμακα είναι η μορφίνη, η φεντανύλη, η κλονιδίνη και η κεταμίνη, με τις αντίστοιχες παρενέργειες. Πρόσφατα, η δεξμεδετομιδίνη, ένας ιδιαίτερα εκλεκτικός α2-αδρενεργικός αγωνιστής, μελετάται, ως συνοδό φάρμακο στην υπαραχνοειδή αναισθησία.
Σκοπός: Ο σκοπός της μελέτης αυτής είναι να εξετάσει και να συγκρίνει την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια της δεξμεδετομιδίνης, χορηγούμενης υπαραχνοειδώς, ως συνοδό φάρμακο, και χορηγούμενης ενδοφλεβίως σε συνεχή έγχυση, μαζί με υπαραχνοειδή αναισθησία, σε ολική αρθροπλαστική γόνατος.
Μεθοδολογία: Πρόκειται για μία διπλή τυφλή προοπτική μελέτη, μεταξύ 60 ασθενών, οι οποίοι υπεβλήθησαν σε ολική αρθροπλαστική γόνατος, υπό υπαραχνοειδή αναισθησία. Οι ασθενείς χωρίστηκαν τυχαία σε τρείς ομάδες. Η ομάδα ελέγχου (ConG) έλαβε 3 ml λεβοβουπιβακαΐνης 0,5% (15 mg) + 0,5 ml N/S 0,9 %, υπαραχνοειδώς. H δεύτερη Ομάδα (DexSub) έλαβε 3 ml λεβοβουπιβακαΐνης 0,5 % (15 mg) + δεξμεδετομιδίνη (5γ) + N/S 0,9 %, υπαραχνοειδώς και η τρίτη ομάδα (DexIV) έλαβε 3 ml λεβοβουπιβακαΐνης 0,5 % (15 mg) + 0,5 ml N/S 0,9 %, υπαραχνοειδώς και δεξμεδετομιδίνη ενδοφλεβίως, σε δόση φόρτισης 1γ/kg στη συνέχεια σε συνεχή έγχυση (0,25γ/kg/hr). Καταγράφησαν η έναρξη και η διάρκεια του αισθητικού και του κινητικού αποκλεισμού, η διάρκεια της αναλγησίας μετεγχειρητικά και η αρτηριακή πίεση και οι σφύξεις διεγχειρητικά.
Αποτελέσματα: Η ομάδα (DEXIV) είχε πιο γρήγορη έναρξη αισθητικού αποκλεισμού (p<0,005). Η ομάδα (DΕXSub) είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια αισθητικού και κινητικού αποκλεισμού (p<0,005). Η διάρκεια αναλγησίας ήταν μεγαλύτερη στις ομάδες (DΕXSub) και (DEXIV) συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου. Η ομάδα (DEXSub) τη είχε μεγαλύτερη διάρκεια μετεγχειρητικής αναλγησίας (p<0,005) και αποτελεσματικότερη τις 3 πρώτες ώρες μετεγχειρητικά (p<0,005). Όλοι οι ασθενείς παρουσίασαν αιμοδυναμική σταθερότητα. Δεν παρατηρήθηκαν ανεπιθύμητες ενέργειες.
Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη αποδεικνύει τόσο την ασφάλεια όσο και την αποτελεσματικότητα της χρήσης της δεξμεδετομιδίνης για την επίτευξη μετεγχειρητικής αναλγησίας, χορηγούμενης ενδοφλεβίως και υπαραχνοειδώς. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θα είχε η μελέτη του συνδυασμού της χορήγησης της δεξμεδετομιδίνης ενδοφλεβίως με άλλα συνοδά φάρμακα, στο πλαίσιο της πολυπαραγοντικής αναλγησίας.
(EL)
Intoduction: A lot of adjuvants (eg. morphine, fentanyl, clonidine, ketamine) have been used in anaesthetic practice, for improvement of perioperative analgesia following spinal anaesthesia. Nevertheless, each adjuvant has its associated side-effects. Thus, research for an effective adjuvant pursues. Recently, dexmedetomidine, a highly selective alpha-2 adrenergic receptor agonist, is being studied as an adjuvant in intrathecal anesthesia.
Aims: Our study aims to examineand compare the efficacy and safety of intrathecal dexdemetomidine as an adjuvant in spinal anaesthesia and intravenous administration with continuous infusion, coupled with intrathecal anesthesia, in Total Knee Arthroplasty (TKA) procedures.
Methods: It was a double-blind, prospective study among 60 patients undergoing TKA under spinal anaesthesia distributed in three groups: Control Group received 3 ml of levobupivacaine 0,5% (15 mg) + 0,5 ml N/S 0,9 %, intrathecally. DEXSub group received 3 ml levobupivacaine 0,5 % (15 mg) + dexmedetomidine (5g) + N/S 0,9 %, intathecally and DEXIV group received 3 ml levobupivacaine 0,5 % (15 mg) + 0,5 ml N/S 0,9 %, intrathecally and dexmedetomidine i.v, with a loading dose (1γ/kg) and then in continuous infusion (0,25γ/kg/hr). Onset and duration of sensory and motor block, postoperative analgesia duration and intraoperative arterial pressure and heart rate were recorded.
Results: The DEXIV group had faster onset of sensory block (p<0,005). DEXSub group presented with longer duration of sensory and motor block (p<0,005). Both DEX groups presented with longer duration of analgesia (p<0,005). The DEXSub group had the longest duration of postoperative analgesia, most effective for the 3 first hour post-operatively (p<0,005). All patients presented hemodynamic stability. No adverse effects were recorded.
Conclusions: The present study not only proves dexmedetomidine’s efficacy with regard to post-operative analgesia but also its safety in intrathecal and i.v administration, as an adjuvant in TKA. It would be interesting to study the combination of i.v dexmedetomidine’s administration with other adjuvants intrathecally, as part of an effective multimodal strategy.
(EN)
/aggregator-openarchives/portal/institutions/uoa
