Εισαγωγή: ο προχωρημένος καρκίνος του στομάχου αποτελεί ακόμη μεγάλο πρόβλημα για την ιατρική κοινότητα κυρίως λόγω της τοπικής επέκτασης της νόσου. Παρόλο που ο τοπικά προχωρημένος καρκίνος του στομάχου θεωρείται εξαιρέσιμος δεν θεωρείται ιάσιμος και αυτό προκύπτει από το αυξημένο ποσοστό της περιτοναϊκής διασποράς μετά από ολική γαστρεκτομή και συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό. Η τοπική ενδοπεριτοναική χημειοθεραπεία μπορεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο στην συνολική επιβίωση και πρόγνωση των ασθενών με προχωρημένο καρκίνο του στομάχου, που έχουν αυξημένες πιθανότητες για περιτοναϊκή διασπορά μετά από γαστρεκτομή με συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό.
Υλικά και μέθοδοι: για την διεξαγωγή της ανασκόπησης συμπεριλάβαμε όλες τις τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες και τις κλινικές δοκιμές που δημοσιεύθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια. Τα κριτήρια εισαγωγής αναφέρονταν σε όλους τους ασθενείς με τοπικά προχωρημένο καρκίνο του στομάχου, χωρίς μακροσκοπικά εμφανή σημεία περιτοναϊκών μεταστάσεων, που αντιμετωπίστηκαν με ολική γαστρεκτομή και συνοδό λεμφαδενικό καθαρισμό καθώς και έναν ή περισσότερους κύκλους ενδοπεριτοναικής χημειοθεραπείας, ανεξάρτητα από τον χημειοθεραπευτικό παράγοντα και την δόση που χρησιμοποιήθηκε. Στην τελική μελέτη εντάχθηκαν 20 κλινικές μελέτες οι οποίες αναλύθηκαν λεπτομερώς για την ποιότητά τους και για τα αποτελέσματα.
Αποτελέσματα: στην μελέτη αξιολογήθηκαν η ασφάλεια της ενδοπεριτοναικής χημειοθεραπείας καθώς και το όφελος στην συνολική επιβίωση. Γενικά, η ενδοπεριτοναική χημειοθεραπεία αποδείχθηκε ως μία ασφαλής μέθοδος θεραπείας χωρίς σοβαρές ή θανατηφόρες επιπλοκές. Η πλειονότητα των επιπλοκών μετά από ενδοπεριτοναική χημειοθεραπεία χαρακτηρίστηκαν ως αιματολογικές με τις πιο συχνές να είναι η ουδετεροπενία, η εμπύρετος ουδετεροπενία και η αναιμία, όλες από τις οποίες αντιμετωπίστηκαν συντηρητικά. Στις μη-αιματολογικές επιπλοκές συμπεριελήφθησαν η αύξηση των ηπατικών ενζύμων, της χολερυθρίνης καθώς και ο μετεγχειρητικός ειλεός και η περιτονίτιδα. Όσων αφορά την επιβίωση, από τις 10 τυχαιοποιημένες κλινικές μελέτες οι 6 παρουσίασαν βελτίωση στην συνολική επιβίωση με στατιστικώς σημαντικά αποτελέσματα και p<0,05. Στις υπόλοιπες μπορεί τα αποτελέσματα να μην ήταν στατιστικώς σημαντικά αλλά και πάλι παρουσίασαν βελτίωση στην επιβίωση.
Συμπέρασμα: η ενδοπεριτοναική χημειοθεραπεία στον προχωρημένο καρκίνο του στομάχου αποτελεί μία ασφαλή και πολλά υποσχόμενη μέθοδο όσων αφορά την συνολική επιβίωση και την πρόγνωση. Περαιτέρω μελέτες είναι απαραίτητες για τον καθορισμό συγκεκριμένων χημειοθεραπευτικών παραγόντων καθώς και δόσεων ώστε να έχουν επαρκή αποτελεσματικότητα.
(EL)
Introduction: advanced gastric cancer still remains a big concern for the medical community mostly because of the locoregional extension of the disease. Thus, advanced gastric cancer may be resectable but not curable and this derives from the elevated percentage of peritoneal dissemination after D2 gastrectomy. Locoregional intraperitoneal chemotherapy can play a critical role in overall survival and prognosis for patients with advanced gastric cancer and high probability of peritoneal dissemination after D2 gastrectomy.
Materials and methods: we conducted a survey including all randomized controlled trials and clinical trials that were published the last 30 years. Our inclusion criteria refer to all patients with advanced gastric cancer, no macroscopical signs of peritoneal dissemination, who treated with D2 gastrectomy and receive one or more cycles of intraperitoneal chemotherapy, independently of the chemotherapeutic agent and the dose used. The final review included in total 20 articles that were assessed further for their quality and results.
Results: the safety of intraperitoneal chemotherapy and the survival benefit were evaluated. In general, all articles conclude to the result that intraperitoneal chemotherapy is a safe procedure with not severe or lethal complications. The majority of complications after intraperitoneal chemotherapy were characterized as hematologic complications with the most frequent being neutropenia, febrile neutropenia and anemia, all treated easily with conservative therapy. Non-hematologic complications included elevated SGOT, SGPT and bilirubin as well as postoperative ileus and peritonitis. Regarding the survival section, from the 10 included randomized controlled trials 6 presented results with improved survival rate comparing with the control group and characterized those results as statistically significant with p value<0,05. The remaining articles described a benefit in survival rate but with results that were not statistically significant.
Conclusion: intraperitoneal chemotherapy for advanced gastric cancer is a safe procedure with promising results regarding survival benefit and prognosis. Further evaluation is needed in order to stabilize the type of chemotherapeutic agent and the sufficient dose and cycles for the most appropriate results.
(EN)
/aggregator-openarchives/portal/institutions/uoa
